Nέα Tάξη Πραγμάτων δεν συγχωρεί δύο πράγματα. Το ένα, το προφανές, είναι το να μη γίνονται σεβαστές οι αμερικανικές επιθυμίες. Το δεύτερο είναι η ύπαρξη αμερικανικών απωλειών. Γι’ αυτό οι Αμερικανοί κάνουν αεροπορικούς πολέμους. Xτυπούν από ψηλά, με ακρίβεια και εκ του ασφαλούς, έχοντας ξοδέψει τρισεκατομμύρια δολάρια για να είναι πρακτικά άτρωτοι. Το αίμα που χύνουν είναι πράσινο, όπως τα δολάρια που κοστίζουν τα όπλα τους –των άλλων είναι σταθερά κόκκινο. Πώς όμως κερδίζουν τον πόλεμο από ψηλά; Το σύνθημα είναι stand off: μείνε μακριά από τον αντίπαλο.

Το πρώτο βήμα είναι αυτό που οι στρατιωτικοί ονομάζουν «καταστολή αεράμυνας», η εξουδετέρωση δηλαδή της πυραυλικής αντιαεροπορικής άμυνας μεγάλου και μέσου βεληνεκούς, ούτως ώστε να ανοιχτούν «ασφαλείς διάδρομοι» για τα επόμενα πλήγματα. Η καταστολή της αεράμυνας γίνεται με αεροσκάφη F16 G Wild Weasel και πυραύλους Harm, οι οποίοι έλκονται από την ακτινοβολία των ραντάρ. Το μόνο αντίμετρο σ’ αυτούς είναι η «σιγή ραντάρ», και συνεπώς και η μη αξιοποίηση των κατευθυνόμενων αντιαεροπορικών όπλων. Tαυτόχρονα, επιδιώκεται η «αεροπορική υπεροχή», ο πλήρης έλεγχος, δηλαδή, του εναέριου χώρου, ώστε τα επιτιθέμενα αεροσκάφη να μην κινδυνεύουν από τα μαχητικά του αντιπάλου.

Για την αποστολή αυτή χρησιμοποιούνται αεροσκάφη F15C, F14 εάν υπάρχει αεροπλανοφόρο στην περιοχή και F16C για συνοδεία των αεροσκαφών καταστολής αεράμυνας. Για στόχους ιδιαίτερης σημασίας, όπως τα κέντρα επικοινωνιών και ελέγχου –ιδίως δε εάν είναι πολύ καλά προστατευμένοι ή γειτνιάζουν με περιοχές οι οποίες δεν πρέπει να πληγούν ή η μορφολογία του εδάφους δεν επιτρέπει την προσέγγιση συμβατικών αεροσκαφών– χρησιμοποιούνται πύραυλοι Cruise, οι οποίοι εκτοξεύονται από πλοία, υποβρύχια και αεροσκάφη Β52. Αυτά τα βλήματα πετούν σε προκαθορισμένο δρομολόγιο, ακολουθώντας το ανάγλυφο του εδάφους και μπορούν έτσι να προσεγγίσουν «αθόρυβα» και με ακρίβεια τον στόχο τους. Για τέτοιες αποστολές χρησιμοποιούνται και αεροσκάφη Stealth του τύπου F117A.

Τα αεροσκάφη αυτά είναι σχεδόν «αόρατα» στα ραντάρ, οπότε τη νύχτα προσεγγίζουν τον στόχο τους χωρίς να γίνονται αντιληπτά. Αυτές όμως οι ιδιότητές τους έχουν επιτευχθεί εις βάρος της αεροδυναμικής, της ταχύτητας, του οπλισμού τους, με αποτέλεσμα, εάν γίνουν αντιληπτά, να αποτελούν εύκολο στόχο.

ο δεύτερο βήμα είναι το χτύπημα των τακτικών στρατιωτικών στόχων με αεροσκάφη F16C, F15E, F18 των πεζοναυτών, τα εξειδικευμένα αντιαρματικά Α10, αλλά και υποδεέστερων δυνατοτήτων, όπως τα βρετανικά Harrier GR7. Η τακτική σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι πολύ διαφορετική γιατί οι στόχοι –τεθωρακισμένα, πυροβολικό, προσωπικό– βρίσκονται διεσπαρμένοι και παραλλαγμένοι. Εναντίον τεθωρακισμένων στόχων χρησιμοποιούνται βλήματα υπέρυθρης ή λέιζερ καθοδήγησης τύπου AGM65 Maverick, ενώ κατά προσωπικού βόμβες τύπου Cluster, οι οποίες εκρήγνυνται πάνω από τον στόχο εκτοξεύοντας δεκάδες χιλιάδες θραύσματα. Για πιο «πολύτιμους στόχους», όπως οι εγκαταστάσεις διοίκησης, χρησιμοποιούνται βόμβες LBG Paveway του ενός ή των δύο τόνων, οι οποίες καθοδηγούνται από λέιζερ, ο καταυγαστής του οποίου μπορεί να φέρεται από αεροσκάφος ή και από το έδαφος από ειδικές δυνάμεις αναγνώρισης, όπως είναι οι Αμερικανοί Rangers και οι Βρετανοί SAS.

Για «ευκαιριακούς στόχους» και για «εγγύς υποστήριξη» χρησιμοποιούνται βόμβες γενικής χρήσεως MK82 των 250 κιλών. Αντιθέτως, για «σκληρούς στόχους», αυτούς που βρίσκονται πολύ καλά θωρακισμένοι, όπως υπόγειες αποθήκες ή καταφύγια, χρησιμοποιούνται βαριά βλήματα τύπου AGM 130. Για την προσβολή αεροδρομίων χρησιμοποιούνται βόμβες Durandall, οι οποίες διαθέτουν έναν πυραυλοκινητήρα που τους επιτρέπει να καρφωθούν βαθιά στο έδαφος των διαδρόμων απογείωσης πριν εκραγούν, ώστε ο κρατήρας –άρα και η ζημιά– να είναι όσο το δυνατόν μεγαλύτερος. Eπίσης, εξαπολύονται περιλήπτες πυρομαχικών από τους οποίους εκτοξεύονται νάρκες που είναι προγραμματισμένες να εκρήγνυνται με χρονική καθυστέρηση, ώστε να μην επιτρέπουν στα συνεργεία επισκευών να πλησιάσουν.

Ο συντονισμός των επιχειρήσεων γίνεται από αεροσκάφη Ε3 Sentry –τα γνωστά ΑWACS– που ελέγχουν τον αέρα και Ε8 Jointstar που ανιχνεύουν κάθε κίνηση στο έδαφος. Επειδή τα «έξυπνα όπλα» δεν αποδίδουν πάντα τα αναμενόμενα, εξακολουθούν και επιζούν και τακτικές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όπως το carpet bombing, δηλαδή ο βομβαρδισμός τεράστιων εκτάσεων από πολύ μεγάλο ύψος, εκτός του βεληνεκούς των αντιαεροπορικών, από αεροσκάφη Β52. Οταν οι αποστάσεις είναι μεγάλες, τα αεροσκάφη ανεφοδιάζονται στον αέρα από ιπτάμενα τάνκερ KC10 και KC135. Οταν δε πέσει κάποιο αεροσκάφος, όπως το F117 που έπεσε στη Σερβία, ο πομπός τον οποίο φέρει πάνω του ο πιλότος ενεργοποιείται και η θέση του εντοπίζεται αυτομάτως από το πιο κοντινό AWACS, το οποίο καθοδηγεί στην περιοχή της πτώσης, πάντα υπό την κάλυψη της νύχτας, τα ελικόπτερα με τις ομάδες διάσωσης. Οπως είπαμε, απώλειες δεν επιτρέπονται. Η ομάδα διάσωσης δεν σώζει μόνο τον πιλότο, αλλά φροντίζει και να «γδύσει» το αεροσκάφος του από κάθε σύστημα που θα μπορούσε να φανεί χρήσιμο στον εχθρό, ή απλώς βάζει φωτιά και καίει το αεροπλάνο.