Λάβαμε ένα γράμμα από μια νεαρή κυρία, η οποία έβγαινε με έναν παντρεμένο. Προφανώς, ο χρόνος τους ήταν τόσο περιορισμένος, που μπαινόβγαιναν στα δωμάτια των ξενοδοχείων, έκαναν έρωτα και ταυτόχρονα έτρωγαν και τη σαλάτα τους. Παραπονέθηκε λοιπόν έντονα επειδή το στόμιο του μπουκαλιού της σάλτσας ήταν τόσο φαρδύ, με αποτέλεσμα η σάλτσα να χυθεί όλη στο στήθος του άντρα. Μας παρακάλεσε, αν είχαμε την καλοσύνη, να στενέψουμε το στόμιο των μπουκαλιών.

Τα αστεία που σκάρωνες στα πλατό των γυρισμάτων είναι θρυλικά. Ποιο ήταν το καλύτερό σου;

Αυτές οι μέρες είναι πια παρελθόν. Ο σκηνοθέτης Tζορτζ Pόι Xιλ μου είπε κάποτε ότι «πίσω από τα αστεία κρύβεται μια δόση μνησικακίας». Αυτό το θυμάμαι ακόμα. Ημουν πολύ καλός σ’ αυτά πριν από τη συγκεκριμένη παρατήρηση. Μια φορά, είχαμε σηκώσει με γρύλο το φορτηγάκι του σκηνοθέτη Mπομπ Αλτμαν και είχαμε τοποθετήσει τούβλα κάτω από τις ρόδες του. Εκείνος πανικοβλήθηκε στη θέα, αλλά γρήγορα θυμήθηκε πως λίγο πιο κάτω είχε παρκάρει τη Mercedes του. Κι εκεί όμως αντίκρισε το ίδιο θέαμα, με ένα σημείωμα στο παρπρίζ που έλεγε: «Nόμισες ότι θα τη γλίτωνες τόσο εύκολα;»

Εκανες ποτέ κάποιες άλλες δουλειές πριν ασχοληθείς με τον κινηματογράφο;

Σπούδαζα στο κολέγιο και, προκειμένου να πληρώνω τους λογαριασμούς μου, είχα και ένα καθαριστήριο. Συνήθιζα όμως να προσφέρω δωρεάν μπίρα στους πελάτες μου, με αποτέλεσμα πολλές φορές να μεθάνε τόσο πολύ, που έπρεπε να τους χώνω το κεφάλι στους κάδους με τα βρεγμένα ρούχα.

Ξεκίνησες τους αγώνες αυτοκινήτου στα 40 σου και όμως ήρθες δεύτερος στις 24 ώρες του Le Mans.

Η ηλικία δεν ήταν πρόβλημα, γιατί ήμουν σε πολύ καλή φυσική κατάσταση. Η μοναδική ανησυχία μου ήταν το πώς θα εξοικειωθώ με την ταχύτητα. Δεν υπήρξα ποτέ ο τέλειος οδηγός, αλλά ήμουν αρκετά καλός.

Κάποια σοβαρά ατυχήματα;

Κάνα δυο φορές, σε κάποιους αγώνες, είχα ανατραπεί. Αλλά αυτό που λένε, ότι δευτερόλεπτα πριν περνάει μπροστά απ’ τα μάτια σου ολόκληρη η ζωή σου σαν ένα flash back, δεν συμβαίνει. Δεν αισθάνεσαι τίποτα και κρατάει πολύ λίγο.

Κάποτε είπες πως η μεγαλύτερη τιμή που σου έγινε ποτέ ήταν να βρεθείς στη 19η θέση της λίστας των εχθρών του Ρίτσαρντ Νίξον. Γιατί σε μισούσε τόσο;

Ισως λόγω της αντίθετης στάσης μου απέναντι στον πόλεμο του Βιετνάμ.

Και καθώς ήταν ένας «άτιμος» πρόεδρος, ο Νίξον ήταν και καταπληκτικός παίκτης του πόκερ. Εσύ έπαιξες χαρτιά πολύ, προκειμένου να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις του ρόλου σου ως τζογαδόρος στο «Κεντρί»;

Τα καταφέρνω στα χαρτιά, αλλά σίγουρα δεν θα έπαιζα μ’ έναν επαγγελματία. Kαι δεν ποντάρω ποτέ πάνω από 20 όταν παίζω με τους φίλους μου.

Θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό άνθρωπο;

Βεβαίως, είχα πολλή τύχη. Το να έχω καλή υγεία είναι τύχη. Το να είμαι επίσης στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή. Για παράδειγμα, στον πόλεμο, πετούσα ένα βομβαρδιστικό με τριμελές πλήρωμα. Οι απώλειες τότε ήταν τραγικές. Επρεπε να πετάς στα 50 πόδια πάνω από τα ιαπωνικά πλοία και δεν μπορούσες να αλλάξεις πορεία, παρά μόνο όταν οι βόμβες είχαν φύγει. Ετσι ήμασταν εύκολος στόχος. Μια φορά, το 1944, περίμενα αποστολή απ’ τη Χαβάη, όταν ο πιλότος μού παραπονέθηκε πως τον πονούσε το αυτί του. Αυτό δημιουργούσε πρόβλημα με την ισορροπία του, γι’ αυτό και δεν μπορούσε να πετάξει. Ετσι τα υπόλοιπα μέλη της μοίρας έφυγαν χωρίς εμάς. Πολλοί δεν γύρισαν πίσω. Γι’ αυτό δεν έχουν σημασία τα λεφτά και η δόξα. Είμαι τυχερός που ’μαι ζωντανός, απλά επειδή ο πιλότος μου είχε πόνο στ’ αυτί του.

Εχω διαβάσει ότι μερικές φορές κυκλοφορείς με ψεύτικο μούσι και γυαλιά ηλίου, ώστε να μη σε πλησιάζει ο κόσμος για αυτόγραφα...

Κοίταξε, δεν ήταν ψεύτικο το μούσι. Οντως το είχα αφήσει. Σε πληροφορώ όμως ότι δεν έπιασε. Ο κόσμος απλά με πλησίαζε και μου μιλούσε για το μούσι μου. Πρόσφατα στάθηκα δίπλα σε μια γυναίκα για να μας τραβήξουν μαζί φωτογραφία και μετά αυτή γύρισε και μου είπε: «Δεν φανταζόμουν ότι θα το έκανες». Γύρισα και την κοίταξα καλύτερα και κατάλαβα το γιατί –ήταν η Πόλα Tζόουνς.

Και σε πλησιάζουν συχνά γυναίκες «αμφίβολης» ηθικής;

Κάποτε με έπιασε απ’ τον ώμο και με σταμάτησε στον δρόμο μια κοπέλα. Ηταν μια πόρνη πολυτελείας και μου ξεκαθάρισε πως μπορούσα να πάω μαζί της χωρίς να πληρώσω. Κοκκίνισα λίγο, βλέποντας κιόλας όλο αυτόν τον κόσμο γύρω μου να μας παρατηρεί. Παραπάτησα λίγο δεξιά αριστερά, μέχρι που με άφησε ήσυχο. Φαντάζομαι ότι ο κόσμος θα περίμενε να το είχα χειριστεί καλύτερα, αλλά η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν είναι άνετος χωρίς σενάριο.