Σκεφτείτε ότι το μόνο που ακούγεται μια ήσυχη φθινοπωρινή βραδιά είναι ο κινητήρας ενός αεροπλάνου ψεκασμού που πετάει πάνω από την πόλη. Αφήνει πίσω του μια λεπτή γραμμή σκόνης που δανείζεται την ανταύγεια των φώτων και σε δευτερόλεπτα εξαφανίζεται στον ανέφελο ουρανό. Κι η πόλη που βλέπει ποδόσφαιρο εκείνη την ώρα είναι έτοιμη να ξεσπάσει σε κραυγές, η βραδινή αύρα είναι ιδανική για πανηγυρισμούς. Όχι μόνο. Σε τρεις τέσσερις μέρες η πόλη θ’ αρχίσει να νιώθει κουρασμένη, με πόνους στο στήθος και πυρετό, μια ελαφριά δυσφορία κι ένα φθινωπορινό βηχαλάκι. Και λίγες ώρες αργότερα θα συμβεί. Χιλιάδες κλήσεις στα νοσοκομεία με περιστατικά δυσκολιών αναπνοής, έντονης εφίδρωσης και κυάνωσης. Μελανιασμένοι συνάνθρωποί σας που θα πεθάνουν σε μια δυο μέρες, χωρίς καμία ιατροφαρμακευτική περίθαλψη να μπορεί να τους βοηθήσει, εάν υποθέσουμε ότι υπάρχει η δυνατότητα ιατρικής παρακολούθησης. Γιατί όταν μια ολόκληρη πόλη ζητά επειγόντως τριτοβάθμια περίθαλψη, καμία χώρα δεν έχει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει τέτοια ζήτηση.

Ένας γιατρός αντιστοιχεί σε περίπου τετρακόσιους κατοίκους στις προηγμένες χώρες, σύμφωνα με τις στατιστικές, ένας αριθμός αρκετά μικρός για το μέγεθος της ζήτησης, αν και στην παραγματικότητα αυτό δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία. Με την εμφάνιση των ραγδαία αναπτυσσόμενων συμπτωμάτων, καμία θεραπεία δεν είναι δυνατή.

του ΣTAΘH ΣTAΣINOΥ