  |
|
|
 |
«Όταν μου το έφεραν τυλιγμένο σε μια κουβέρτα, το μόνο που μπόρεσα να κάνω ήταν να γουρλώσω τα μάτια και να μείνω άφωνος. Επί 3 μέρες, επειδή είχε μπει σε θερμοκοιτίδα, ήμουν απλώς παρατηρητής. Την τρίτη μέρα, όταν το κράτησα επιτέλους στα χέρια μου, ένιωσα ένα περίεργο αίσθημα ιδιοκτησίας. Είπα πως αυτό δεν είναι κάποιο ανιψάκι μου, ούτε κάποιο μωρό φίλων μου, αλλά είναι το δικό μου παιδί».
Tώρα, δύο μήνες μετά, πώς είσαι;Επανεκτιμώ τις έννοιες, αναθεωρώ τα πράγματα, την ίδια τη ζωή.
(Δείχνει να σκέφτεται λίγο).
Α, έχουν αλλάξει και οι προτεραιότητές μου. Η επιστροφή στο σπίτι, στην εστία, δημιουργεί αυτόματα μια άλλη οικονομία. Πριν, δεν είχα να απολογηθώ σε κανέναν. Έφτανα στα άκρα. Για παράδειγμα, οδηγούσα στα όρια. Τώρα σκέφτομαι με πόση ταχύτητα θα πάω, πόσα ποτά θα πιω.
Είναι επειδή νιώθεις να σε κυριεύει κάποια ανασφάλεια; Δεν είναι ανασφάλεια. Θα ’λεγα πως είναι μια στάση εντιμότητας απέναντι στο παιδί μου. Νιώθω σαν να με ρωτάει συνεχώς: τι θα κάνεις για μένα; Και εγώ πρέπει να έχω τις απαντήσεις. Στα 30 μου δεν θα το τολμούσα να το κάνω. Με τρόμαζε ο περίγυρος, όλα εκείνα που συνιστούσαν τη ζωή μου. Στα 20, στα 30 σου, εντάξει, μπορείς να είσαι και να δείχνεις διαφορετικός, αν συνεχίσεις όμως και μετά τα 40 σου, κινδυνεύεις να καταντήσεις γραφικός. Γι’ αυτό λέω ό,τι πήραμε πήραμε μέχρι σήμερα από την εργένικη ζωή μας.
Στα 40 σου, λοιπόν, τι άλλαξε; Άρχισα να αναρωτιέμαι, όλα αυτά που είχα συσσωρεύσει μέχρι τώρα στη ζωή μου τι θα τα έκανα. Ήταν μια ανάγκη αναμέτρησης με το ανθρώπινο είδος και ένιωθα ότι αντιμετωπίζω μια πρόκληση. Για μένα η οικογένεια είναι μια πρόκληση. Η ύπαρξη ενός παιδιού είναι ένα καθημερινό στοίχημα που ξεκινάει από την πιο μικρή φροντίδα του, π.χ. να του αλλάξεις πάνες, μέχρι, αργότερα, να σταθείς δίπλα του.
Βιάζεσαι να προσφέρεις στο παιδί σου; Έχω χάσει τον πατέρα μου όταν ήμουνα 7 χρονών και μεγάλωσα σε ένα σπίτι με τρεις γυναίκες. Ο κάθε γονιός κατά βάθος θέλει να δώσει στο παιδί του ό,τι ο ίδιος στερήθηκε. Παλιότερα οι μανάδες, επειδή είχαν μεγαλώσει με το κατοχικό σύνδρομο της πείνας, τάιζαν τα παιδιά τους με το ζόρι. Η γενιά μου στερήθηκε τον χρόνο, γι’ αυτό και νιώθει την ανάγκη να δώσει στα δικά της παιδιά τον χαμένο χρόνο.
Παλιότερα, θεωρούνταν επαναστατικό να είσαι κατά της οικογένειας. Σήμερα, πιστεύεις πως οι όροι αντιστράφηκαν; Είναι πολύ εύκολη η εργένικη ζωή. Δεν παίρνεις λογαριασμό, δεν δίνεις λογαριασμό. Παλιότερα, η αμφισβήτηση στο στερεότυπο της οικογένειας ήταν μια υγιής αντίδραση στα πλαίσια της γενικότερης αμφισβήτησης του τρίπτυχου «θρησκεία-πατρίδα-οικογένεια». Έτσι δημιουργήθηκε ο μοναχικός καβαλάρης που περιπλανήθηκε, έψαξε, αλλά στο τέλος επέστρεψε στην εστία.
Επέστρεψε; Διότι η υπογεννητικότητα εξακολουθεί να υπάρχει... Αναγνωρίζω ότι υπάρχουν και σοβαροί λόγοι για να μην κάνεις παιδιά σήμερα, αλλά αυτοί έχουν να κάνουν με οικονομικά προβλήματα και γενικότερα με τις δυσκολίες της ζωής. Αλλά δεν μπορώ να δεχθώ τις διάφορες θεωρίες περί μοναξιάς και ανετοιμότητας. Ποτέ δεν νιώθεις έτοιμος και επαρκής. Την επάρκεια την αποκτάς αφού κάνεις παιδί.
Ωστόσο, οι φανατικοί εργένηδες και με την ιδέα ακόμα φρικάρουν... Ή είναι βολεψάκηδες ή δεν έχουν ακόμα να πουν τίποτα. Δεν χρειάζεται να πας 40 χρονών για να δεις τι γίνεται έξω και μετά να επιστρέψεις στην εστία της οικογένειας. Τα είδαν άλλοι, γι’ αυτό λέω κερδίστε χρόνο. Ένας πατέρας κάνοντας ένα παιδί διαιωνίζει το «εγώ» του. Από την άλλη, ένας φανατικός εργένης εκδηλώνει τον δικό του εγωισμό με την άρνησή του να κάνει παιδί. Και στη μία και στην άλλη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με τον ανθρώπινο εγωισμό. Στη μία είναι η προέκταση του «εγώ», στην άλλη η άρνηση του άλλου. Από τους δύο εγωισμούς εγώ πάντως προτιμώ τον πρώτο.
Και οι γυναίκες; Οι γυναίκες ξεκίνησαν και αυτές το δικό τους ψάξιμο, αλλά με καθυστέρηση, κάνοντας και σ’ αυτή την περίπτωση λάθος στο τάιμινγκ. Τώρα ανακαλύπτουν, για παράδειγμα, την ψυχοθεραπεία μέσω της εργασίας. Φαίνεται, όμως, πως η εργένικη ζωή τούς κοστίζει πιο πολύ απ’ ό,τι στους άνδρες.
Ακούγονται λίγο συντηρητικά όλα αυτά... Δεν έχω πρόβλημα και ούτε με ενδιαφέρουν οι ετικέτες. Μετά, τι θα πει συντηρητικός σε μια εποχή παγκοσμιοποίησης των πάντων;
Είσαι προετοιμασμένος να υποστείς «αφαίμαξη» από το μωρό; Το μωρό αυξάνει καθημερινά το βάρος του κατά 40 γραμμάρια, και για να το κάνει αυτό χρειάζεται να το πάρει από τη μητέρα του. Είναι κατά κάποιο τρόπο ένα είδος «αφαίμαξης». Ήδη αντιμετωπίζουμε και η Κατερίνα και εγώ την πρακτική πλευρά της καθημερινότητας: εξοντωτικά ωράρια, λιγότερος ύπνος, ροκάνισμα του χρόνου. Όμως αρκεί ένα άγγιγμα ή ένα κράτημα στην αγκαλιά σου για να ξεχάσεις όλη την κούραση και να πεις «χαλάλι του!». Νομίζω όμως ότι τελικά αξίζει αυτό το δόσιμο.
Εσύ, ως πατέρας, τι θέλεις να δώσεις στο παιδί σου; Θέλω να μην τον μπλέξω με τα προσωπικά μου συναισθήματα, αλλά να του δώσω τις έννοιες αυτού του κόσμου καθαρές στο μυαλό του για να μπορέσει μετά από μόνο του, με τη φρεσκάδα του, να τις ανασυντάξει. Και μετά να με πείσει ή να τον πείσω. €
|
|
