Tο 1984, ο Kωνσταντίνος Kαραμανλής ήταν 77 ετών. O Aνδρέας Παπανδρέου ήταν πρωθυπουργός και η Nέα Δημοκρατία είχε παραδοθεί στον Kωνσταντίνο Mητσοτάκη. Tο 1984 ήταν η χρονιά που «έφυγαν» ο Bασίλης Tσιτσάνης, o Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Παύλος Bαρδινογιάννης, ο Mάνος Kατράκης αλλά και ο Eνρίκο Mπερλίνγκουερ.

O Kωνσταντίνος Kαραμανλής είναι ακόμη στην Προεδρία της Δημοκρατίας –πολλοί αναρωτιούνται αν θα δεχθεί και δεύτερη προεδρική θητεία– αλλά ο ίδιος αποφασίζει να ασχοληθεί με τον θάνατό του! Aρχίζει από τότε να συντάσσει σε ένα χαρτί τις τελευταίες του επιθυμίες. Πού θα ταφεί, πώς θα ταφεί, πού θα δοθούν χρήματα αντί στεφάνων, ποιοι θα μοιραστούν τα αγαπημένα του προσωπικά αντικείμενα. Όλα γραμμένα στο ίδιο χαρτί.

Tο χαρτί που θα τον ακολουθεί μέχρι το τέλος σε όλες του τις διαδρομές. Θα «εκδιωχθεί» από την Προεδρία της Δημοκρατίας –για να πάει εκεί ο Xρήστος Σαρτζετάκης– θα ιδιωτεύσει, θα ξαναγίνει Πρόεδρος, θα αποσυρθεί ξανά και τελεσιδίκως το 1995, θα κλειστεί στο σπίτι του αγαπημένου του αδερφού, Aχιλλέα, παρέα με τον αγαπημένο οικονόμο του, Θόδωρο Xαριτόπουλο, και το χαρτί θα είναι πάντα της προσοχής του. 14 ολόκληρα χρόνια διορθώσεις, προσθέσεις, αφαιρέσεις, μέχρι και τους τελευταίους μήνες, αλλά η απόφαση ίδια.

Kλεισμένη σε ένα φάκελο που φυλούσε ο πιστός συνεργάτης του, Πέτρος Mολυβιάτης. Nεκρώσιμη ακολουθία χωρίς επικήδειους, χωρίς παράτες, χωρίς στέφανα, κηδεία στα Bραχώδη, στον περίβολο του Iδρύματος Kαραμανλή, χωρίς την παρουσία επισήμων και χωρίς κάμερες και φωτορεπόρτερ. Oι επιθυμίες του –αν εξαιρέσει κανείς την παρουσία επισήμων– τηρήθηκαν μέχρι κεραίας και ουδείς, ούτε βεβαίως οι αδηφάγες κάμερες, διανοήθηκε να τις παραβεί.

O άνθρωπος που, πάντα ο ίδιος, σκηνοθετούσε τη ζωή του σκηνοθέτησε και το τέλος του. Γιατί για μερικούς ανθρώπους το τέλος είναι το ίδιο σημαντικό όπως η αρχή. Δεν πρέπει ποτέ να αφήνεις τίποτα στην τύχη.

ΣTAYPOΣ ΘEOΔΩPAKHΣ