O Pίντλεϊ Σκοτ, ψάχνοντας για το τέρας του «Alien», έπεσε πάνω στα σχέδια από το «Necronomikon» του Giger

Φωτογραφίζει απορριμματοφόρα αυτοκίνητα στην Κολωνία, καθώς οι υπάλληλοι χώνουν κυριολεκτικά τους μακρόστενους τενεκέδες τον έναν πίσω από τον άλλον στη σχισμή του οχήματος, και εμπνέεται μια ολόκληρη σειρά από πίνακες όπου η σχισμή γίνεται πλέον καθαρά ένας γυναικείος κόλπος.

Mε την ταινία «Alien-4», επειδή όχι μόνο δεν τον φώναξαν να φτιάξει τα εφιαλτικά εξωγήινα τέρατα που πρωταγωνιστούν στη σειρά, αλλά ούτε καν έβαλαν το όνομά του ως τον αρχικό εμπνευστή των σχεδίων Alien, έσκουξε όσο μπορούσε πιο δυνατά, στέλνοντας γράμματα διαμαρτυρίας στην 20th Century Fox και παροτρύνοντας από την τοποθεσία του στο Internet (http://www.giger.com) τους θαυμαστές του να κατακλύσουν κι αυτοί την εταιρεία με την αγανάκτησή τους. Μικρόψυχος και εκδικητικός λοιπόν ο Giger, σεξομανής και φίλος των διασημοτήτων, μας επιδεικνύει με πρώτη ευκαιρία τις φωτογραφίες του με την Γκαλά και τον άνδρα της Σαλβαντόρ Νταλί, τον Τίμοθι Λίρι, τον Ρίντλεϊ Σκοτ και τον Σεργκέι Γκολοβίν.

    Eάν ζούσε την εποxή του Mπρίγκελ και του Mπος, θα ήταν ένας ζωγράφος του εκκλησιαστικού καθαρτηρίου. Σήμερα, ο Giger φτιάxνει μια «μετα-ανθρώπινη» κόλαση με σήμα κατατεθέν τα Alien.

Αν και διαβάζω ό,τι πέσει στα χέρια μου γι’ αυτόν, θέλω να βλέπω τις ζωγραφιές, τα γλυπτά, ακόμη και τα έπιπλά του, δεν είχα την παραμικρή όρεξη να δω πώς είναι στην πραγματικότητα. Προσπαθούσα ν’ αποφύγω τις φωτογραφίες του, αλλά δεν ήθελε εκείνος. Έτσι, σε ένα από τα άπειρα βιβλία με έργα του, τον βρήκα σε μια ολοσέλιδη πόζα, καθισμένο σε κάποιο από τα εφιαλτικά του έπιπλα, ασπρομάλλη πια, αν και είναι μόλις 58 ετών, μαυροντυμένο, με άδειο βλέμμα, να έχει γίνει ο ίδιος η εικονογράφηση της θλίψης. Δεν είμαι θαυμαστής του Ελβετού Hans Ruedi Giger, αλλά καταναλώνω ανελλιπώς τα έργα του. Είναι συνεχιστής μιας αποκαλυπτικής ζωγραφικής που την πρωτογνωρίσαμε στους πίνακες του Ιερώνυμου Μπος, του Μπρίγκελ και άλλων σημαδεμένων από την αναγκαστική τους συναναστροφή με τα θεία πράγματα Κεντροευρωπαίων. Τον ανάγκαζαν κι αυτόν μικρό να προσεύχεται, κι εκείνος το μόνο που πρόσεχε ήταν το αίμα που έτρεχε από το ανοιγμένο κεφάλι του Ιησού Χριστού.

Έχοντας το χάρισμα και της ζωγραφικής έκφρασης και της τόλμης να ζωγραφίζει ό,τι του έρχεται στον νου, αποδεικνύει και αυτός με τη σειρά του ότι είμαστε σακιά γεμάτα από ανεξάντλητες φαντασιώσεις, όνειρα, εραστές του διαβολικού και του υπερφυσικού. Σήμερα, είναι η αλήθεια, έχει καταντήσει ένας καλά ντρεσαρισμένος έμπορος της τέχνης του, με κέντρο στυγνής προώθησης των όσων ζωγραφίζει ή μπορεί να κατασκευάσει μια εταιρεία στην Καλιφόρνια, πράγμα που, φυσικά, σε κάνει μερικές φορές να τον αντιπαθείς κι άλλο.

Τώρα μάλιστα με την ταινία «Alien-4», επειδή όχι μόνο δεν τον φώναξαν να φτιάξει τα εφιαλτικά εξωγήινα τέρατα που πρωταγωνιστούν στη σειρά, αλλά ούτε καν έβαλαν το όνομά του ως τον αρχικό εμπνευστή των σχεδίων Alien, έσκουξε όσο μπορούσε πιο δυνατά, στέλνοντας γράμματα διαμαρτυρίας στην 20th Century Fox και παροτρύνοντας από την τοποθεσία του στο Internet (http://www.giger.com) τους θαυμαστές του να κατακλύσουν κι αυτοί την εταιρεία με την αγανάκτησή τους. Μικρόψυχος και εκδικητικός λοιπόν ο Giger, σεξομανής και φίλος των διασημοτήτων, μας επιδεικνύει με πρώτη ευκαιρία τις φωτογραφίες του με την Γκαλά και τον άνδρα της Σαλβαντόρ Νταλί, τον Τίμοθι Λίρι, τον Ρίντλεϊ Σκοτ και τον Σεργκέι Γκολοβίν.

Όμως, κάθε φίλος των έργων επιστημονικής φαντασίας ή, πιο σωστά, της φαντασίας με επιστημονική βάση, του χρωστάει πολλά. Έδωσε κυριολεκτικά σάρκα και οστά στην ιδέα των Alien και βρήκε «ομάδα» σε όλους εμάς που δεν μπορούσαμε να χάψουμε ορισμένες χοντροκοπιές της σειράς «Star Trek» και τα αφελή new age μηνύματα του μακαρίτη δημιουργού της Ρόντενμπερι. Τα Alien νομίζω πως είναι τα φοβερότερα τέρατα που είδαμε ποτέ και ενσαρκώνουν, προς το παρόν, φόβους αμέτρητων ανθρώπων. Μπορεί να συμβολίζουν το AIDS, όπως έγραψαν ήδη μερικοί, τις φοβίες που κρύβουμε στο υποσυνείδητό μας, αλλά είναι και τα πλάσματα που θα φτιάχνουμε σε λίγο. Τον ενδιαφέρουν η βιοτεχνολογία, η κλωνοποίηση, η μηχανική, το πού θα φτάσουν οι άνθρωποι όταν θέλουν να κάνουν τις φαντασιώσεις τους εργαλεία.

Σχεδιάζει πόδια που πάνω από το γόνατο γίνονται χέρια και κρατούν πιστόλια ή καπέλα ζητιανιάς, συγχωνευμένα ρομπότ σε ανθρώπινα σώματα, εξώφυλλα δίσκων με πρόσωπα που τα διαπερνούν τεράστιες βελόνες και μπαρ με έπιπλα εμπνευσμένα από τα σχέδια του Alien.

Ο Ρίντλεϊ Σκοτ, σκηνοθέτης της πρώτης ταινίας «Alien», ψάχνοντας για το τέρας που θα παρουσιαζόταν στην οθόνη, όταν είδε κάποια σχέδια του Giger από το «Necronomikon», φώναξε ενθουσιασμένος: «Αυτό είναι!» Ξεκίνησαν έτσι μια συνεργασία στηριγμένη στον αμοιβαίο θαυμασμό και τελικά έμαθε πολύς κόσμος ένα μικρό μέρος από το έργο του Giger. To Alien γεννήθηκε με βάση τις έμμονες ιδέες του για τα φίδια, τις ραβδώσεις της χιτίνης στα πιο σιχαμένα έντομα του πλανήτη, τα τρένα των φαντασμάτων που χάνονται σε σκοτεινά δωμάτια, το σκοτάδι και τη διαρρύθμιση του βλεννογόνου του κόλπου, το πέος που χώνεται σε κάθε προσιτή τρύπα του γυναικείου σώματος, τις εκκρίσεις των κορμιών όταν έχουν διεγερθεί. Φωτογραφίζει απορριμματοφόρα αυτοκίνητα στην Κολωνία, καθώς οι υπάλληλοι χώνουν κυριολεκτικά τους μακρόστενους τενεκέδες τον έναν πίσω από τον άλλον στη σχισμή του οχήματος, και εμπνέεται μια ολόκληρη σειρά από πίνακες όπου η σχισμή γίνεται πλέον καθαρά ένας γυναικείος κόλπος.

Σε έναν από αυτούς τους πίνακες, μάλιστα, ζωγραφίζει το τεράστιο μεταλλικό εμπόδιο που είχε τη μορφή συνδετήρα να δυσκολεύει την έξοδο οποιουδήποτε αντικειμένου από τη βαρέλα του απορριμματοφόρου. Ξαναγυρίζοντας έτσι πίσω στις αναμνήσεις από τη γέννησή του, που ήταν μακριά και επώδυνη. Αυτός ο γόνος ενός απλού, λίγο κλειστού στον χαρακτήρα, επαρχιακού φαρμακοποιού, του Hans Rickard Giger, και μιας γυναίκας τόσο πρακτικής ώστε την ώρα του τοκετού αποφάσισε να τον ονομάσει Hans Ruedi για να μη χρειαστεί κάποτε ν’ αλλάξει η επιγραφή στο πατρικό φαρμακείο, όταν θα αναλάμβανε ο γιος! Και όμως ο γιος της, κάποτε, σε μια γκαλερί που έκανε έκθεση για τα παπούτσια, εμφανίστηκε με αναπαυτικές παντούφλες φτιαγμένες από δύο φραντζόλες ψωμί, έχοντας χώσει τα πόδια του στη θέση της ψίχας. Μετά τη μαθητεία του σε ένα ελβετικό αρχιτεκτονικό γραφείο και κάποιες σπουδές σχεδίου, τράβηξε τον δικό του δρόμο. Γέμισε τον κόσμο με εφιαλτικές σκηνές από ασυνήθιστα πλάσματα, που δεν μπορείς όμως να τραβήξεις το μάτι σου από αυτά.

Έτσι είναι μερικά μέρη του σώματός μας αν τα δεις από πολύ κοντά και έτσι θα γίνουν κάποια πλάσματα όταν οι τεχνοκράτες της βιοτεχνολογίας θα επικρατήσουν. Ζωγραφίζει τέλεια, σχεδόν σαν να φωτογραφίζει με αερογράφο, ένα μηχανικό πέος, δηλαδή, που εκτοξεύει ασταμάτητα έγχρωμο σπέρμα. Με αυτόν δεν φτιάχνει γυναικεία στήθη, γιατί δεν του λένε τίποτα. Τον έλκουν οι οπές του σώματος και τα φίδια που ελίσσονται και χώνονται κατακτητικά, ενώ μικρά πέη βγαίνουν από τα στήθη ή ακόμη και από τους πάνσκληρους ανθρώπινους θώρακες. Το σώμα διαλύεται και ξαναφτιάχνεται μόνο από κομμάτια που πρωταγωνιστούν στη συνουσία, άρα και στην εξάπλωση του είδους, διαθέτοντας πλούσιο ερωτογενή ιστό. Τα πλάσματά του είναι εφιαλτικά ελκυστικά, αλλά μπορούν να μας προετοιμάσουν για όσα θα δούμε στο μέλλον. Δεν είναι απλά ασχημούλικα, όπως ο μικρός εξωγήινος του Σπίλμπεργκ.

Σου γαμούν τα μάτια, αλλά καλό είναι να τα συνηθίσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι έγινε πολύ της μόδας στα μεγάλα κέντρα της σημερινής τέχνης ο Egon Schiele, ο Aυστριακός γιος ενός συφιλιδικού πατέρα, και οι πίνακές του με όλα τα γεννητικά όργανα των μοντέλων του σε πλήρη θέα, αδιάντροπα θα έλεγαν οι παλιότεροι. Ο Φρόιντ αμφέβαλε ζωηρά για την ομορφιά των γεννητικών μας οργάνων, ενώ τώρα ο Τζον Απντάικ αναρωτιέται απλά: «Δεν μπορούν τα γεννητικά μας όργανα να είναι όμορφα;». Ο Giger επιμένει ότι όχι μόνον αξίζει να τα σχεδιάζεις επί ώρες και ημέρες, αλλά μπορούν να είναι η στόφα για καινούργια πλάσματα, δυναμικά, εξουσιαστικά, πρωτόγνωρα, αλλά όχι πλέον απίθανο να δημιουργηθούν. Και τώρα πια δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν ξέραμε τι θα προκύψει...