Όμως, όπως όλοι όσοι καταφεύγουν στα ταχύρυθμα μαθήματα, έτσι κι αυτοί μαθαίνουν αποσπασματικά. Ξεπατικώνουν συμπεριφορές, αλλά αγνοούν τους κανόνες. Μαθαίνουν τους image makers, αλλά δεν κατανοούν τη μεγαλύτερη αρχή της τηλεόρασης: Μην προσποιείσαι κάτι που δεν είσαι. Έτσι, το έργο που παρακολουθήσαμε με τον Μ. Έβερτ φαίνεται να επαναλαμβάνεται με τον Κ. Καραμανλή. Αυτός που πριν ένα χρόνο ξεκίνησε με τη μεγαλύτερη δημοτικότητα νέου αρχηγού σήμερα καταλήγει ένας συμπαθής, γκαφατζής νέος. Και το χειρότερο, σε μια εποχή που οι απαιτήσεις είναι για κάτι τελείως διαφορετικό. Και στο image making, η ΝΔ υστερεί με διαφορά φάσης.

Σήμερα που όλοι οι Έλληνες ψάχνουν ένα γνωστό τους οικονομολόγο για να τους συμβουλεύσει πώς να αντιμετωπίσουν υποτιμήσεις, ανατιμήσεις, ισοτιμίες, ECU, δολάρια, αμοιβαία, καταθέσεις, στεγαστικά δάνεια και ΟΝΕ, ο Κ. Καραμανλής βρίσκεται στην προ πενταετίας εποχή των «σαραντάρηδων». Eπιδεικνύει νεανική ορμή, πυγμή, στιβαρότητα, με έντονες χειρονομίες και δικηγορική ρητορική, επειδή προφανώς αυτά λείπουν στον Σημίτη. Παίζει μπάλα και η αδυσώπητη τύχη τον κάνει να τραυματίζεται σε κάθε σουτ. Ποντάρει στη νεότητα και η ηλικία του γίνεται μπούμερανγκ. Δεν είναι μόνο ότι δεν ανταποκρίνεται στο μοντέλο του δυναμικού νέου που έχει επιλέξει.

Είναι και το ίδιο το μοντέλο λάθος. Αυτός ο λαός έχει μια ιδιαίτερη σχέση με το χρήμα και την ανασφάλεια. Η ιστορία των μεταπολεμικών δεκαετιών ίσως μόνο την εξηγεί. Ένα λογιστή ψάχνει πάντα για να εμπιστευτεί. Κάνουν λάθος όσοι νομίζουν ότι πλήττουν τον Σημίτη λέγοντάς τον «λογιστή». Η κοινή γνώμη, με την ωριμότητά της, ξέρει ότι σήμερα της χρειάζεται όχι απλώς ένας «λογιστής», αλλά ένας «οικονομολόγος». Την προηγούμενη δεκαετία τον είχε επίσης βρει τον «λογιστή» της. Ο Μήτσος Τσοβόλας της τακτοποιούσε τα βιβλία, «τα ’δινε όλα», τα κουκούλωνε με κάτι δανειάκια, με κάτι EOKικές επιδοτήσεις, πακέτα Ντελόρ, μια χαρά ήτανε.

Αυτή τη δεκαετία, καθώς προσπαθεί ν’ αλλάξει κατηγορία, να μπει στο κλαμπ των 12, της ΟΝΕ, του ΜΣΙ, χρειάζεται κάτι παραπάνω, χρειάζεται ένα «σύμβουλο επενδύσεων». Είναι η διαφορά των 800 μονάδων τότε με τις 1.800 στη Σοφοκλέους σήμερα, είναι το ECU και ο πληθωρισμός στο 4 αντί στο 14%. Τώρα ο «λαός» δεν θέλει απλώς κάποιον να του «κλείσει» τα βιβλία, θέλει κάποιον να του μιλήσει για «επενδύσεις». Τόσο απλά, γι’ αυτό και τόσο απλά τον «βρήκε» ξανά. Όπως φαίνεται από την εικόνα της υπόλοιπης πολιτικής σκηνής, θα τον «χάσει» μόνο αν ο Κ. Σημίτης δεν ανταποκριθεί στον ρόλο του. Όχι πως δεν προσπαθεί κι αυτός να καταστρέψει την εικόνα του, όχι πως τα λάθη του πράσινου image making δεν είναι μεγάλα.

Απλώς, των άλλων είναι τεράστια και τα καλύπτουν. Ο πελάτης-λαός δεν θέλει από τον σύμβουλο επενδύσεων που έχει προσλάβει να του κρύβει την αλήθεια, δεν θέλει να του λέει την υποτίμηση προσαρμογή. Χάνει την εμπιστοσύνη του. Γι’ αυτό ο Στέφανος Μάνος, που είναι πιο έξυπνος απ’ τους υπόλοιπους και τα ξέρει όλα αυτά, ούτε μπάλα παίζει ούτε τον λαϊκό ηγέτη προσποιείται. Χτυπάει τον πρωθυπουργό στο μοναδικό image με σημασία, σ’ αυτό του «συμβούλου επενδύσεων», και λέει, πιο γρήγορα, πιο αποφασιστικά, γιατί ξέρει ότι μόνο η αποτυχία εκεί θα τελειώσει τον ρόλο του Σημίτη. Και περιμένει. Την επόμενη υποτίμηση, τις αποκρατικοποιήσεις που δεν θα γίνουν.

Στο στρατόπεδο του ΠΑΣΟΚ, όμως, η κατανόηση αυτής της κατάστασης προσκρούει στους παλιούς ΠAΣOKικούς κώδικες συμπεριφοράς: Πάντα δίκιο έχουμε και μάγκες είμαστε. Και τότε δίκιο είχαμε με τη σκληρή δραχμή και τώρα δίκιο έχουμε με τη μαλακή δραχμή. Και πριν που δεν προχωρούσαμε σε διαρθρωτικές αλλαγές σωστά κάναμε και τώρα που θα τις κάνουμε όλες σε 18 μήνες πάλι πρέπει να μας πιστέψετε. Αν προσέξατε τις αντιδράσεις αυτές τις μέρες, εκνευριστική δεν ήταν τόσο η αλλαγή της οικονομικής πολιτικής όσο ο τρόπος που παρουσιάστηκε. Όπως μειωμένη παρουσιάζεται, αν προσέξατε πάλι, η δημοτικότητα του πρωθυπουργού μόνο όταν προσπαθεί να παίξει ένα ρόλο διαφορετικό απ’ αυτόν που αντιπροσωπεύει.