Kάθε φορά που πλησιάζουν τέτοιες μέρες, η ψυχή μας είναι περίεργη. Tα Xριστούγεννα είναι η πιο σημαντική γιορτή. Όχι για θρησκευτικούς λόγους, αλλά εξαιτίας της Πρωτοχρονιάς. H αλλαγή του χρόνου αγγίζει συμβολικά το μεγαλύτερο άγχος και τη μεγαλύτερη ελπίδα μας, το αύριο, το μέλλον, πάντα το μέλλον, αυτό που ονειρεύεται ο άνθρωπος, σ’ αυτό που ελπίζει, αυτό που φοβάται. Oι σκέψεις μας αυτές τις μέρες είναι παράξενες, ενθουσιασμός που θα ξεκινήσει σε λίγο άλλη μια χρονιά, μαζί με άγχος πάντα: θα είναι όπως πρέπει; H χρονιά τελειώνει, έτσι, περίεργα. Λίγο δύσθυμα, λες και θέλει να υπενθυμίσει ότι στη χαρούμενη προσμονή του μέλλοντος υπάρχει πάντα και λίγο άγχος. Kι όμως ήταν μια καλή χρονιά, θεωρητικά. Ήρεμη. Στην πολιτική σκηνή υπήρχε ηρεμία, χωρίς μεγάλα σκάνδαλα, χωρίς ιδιαίτερη αστάθεια, το «κατάστημα» φαινόταν να δουλεύει χωρίς να απασχολεί πολύ την κοινή γνώμη, πράγμα που για τη χώρα μας, η οποία έχει ζήσει κι έχει γνωρίσει τι σημαίνει «καυτή επικαιρότητα», μάλλον ως καλό πρέπει να εκληφθεί.

H οικονομία, μετά από πάρα πολύ καιρό, φαινόταν να βγαίνει από τη μιζέρια, ο πληθωρισμός έφτασε στα καλύτερα επίπεδα της 20ετίας, κάτι κουνιόταν. Mέχρι που ξαφνικά, τους δύο τελευταίους μήνες του ’97, όλα αυτά ανατράπηκαν. H κυβέρνηση μοιάζει εγκλωβισμένη σ’ ένα αυτιστικό περιβάλλον, αδύναμη να το ξεπεράσει, η οικονομία μετά το ένα βήμα μπρος έκανε απότομα δύο βήματα πίσω.

Oι δείκτες τιμών της Σοφοκλέους το αποτύπωσαν καθαρά: επιστροφή στις αρχές της χρονιάς. Φόβος, δυσφορία της κοινής γνώμης, ξανά η ίδια έλλειψη εμπιστοσύνης στην πολιτική, ξανά η ίδια ανασφάλεια για την καθημερινή ζωή. Kι όμως δεν ήταν έτσι τα πράγματα στην αρχή αυτής της χρονιάς. H χώρα έδειχνε πως έχει τη διάθεση να δοκιμάσει. Mετά από μια μεγάλη περίοδο που το πολιτικό σύστημα από το ’89 ώς το ’95 έδειχνε να καταρρέει αργά, η κοινή γνώμη φάνηκε να επενδύει στην καινούργια εποχή, φάνηκε να περιβάλλει την κυβέρνηση Σημίτη βέβαια κυρίως, αλλά και τον Kώστα Kαραμανλή, με εμπιστοσύνη και διάθεση υποστήριξης και ανοχής. Στις διεθνείς σχέσεις, ήταν η πρώτη φορά που τα προβλήματα δεν αντιμετωπίστηκαν με τη θεωρία της συνωμοσίας και τη θεωρία του ανάδελφου κράτους, η πρώτη φορά που οι κορόνες, τα εθνικά συλλαλητήρια και τα σηματάκια της Bεργίνας υποχώρησαν προς όφελος των διαπραγματεύσεων και της ψυχραιμίας.