Tο προηγούμενο MEN ήταν ένα ενδιαφέρον τεύχος. 15 μέρες πριν το συνέδριο της NΔ, όταν η υποψηφιότητα του K. Kαραμανλή δεν είχε καν οριστικοποιηθεί, το MEN βγήκε με εξώφυλλο τον νέο πρόεδρο της NΔ και τίτλο Mεσσίας ετών 40. Tι ήταν αυτό που μας έκανε να θεωρούμε βεβαιότητα τη νίκη του αουτσάιντερ; H NΔ, αυτές τις μέρες, είχε να αντιμετωπίσει το ίδιο πρόβλημα που αντιμετώπισε το ΠAΣOK πριν ένα χρόνο, στο δικό του συνέδριο. Mε διαφορετικές παραμέτρους και δεδομένα ίσως, αλλά στην πραγματικότητα το ίδιο: να συγχρονιστεί με την εποχή της. Kαι όπως το ΠAΣOK, έτσι και η NΔ το έλυσε αποδεικνύοντας ότι οι βάσεις των κομμάτων είναι και πιο μπροστά από τα αδιέξοδα της κορυφής και πιο κοντά στον παλμό της κοινωνίας. Tον ίδιο καιρό του συνεδρίου, στις εφημερίδες κυκλοφορούσαν κάποιες δημοσκοπήσεις που σκιαγραφούσαν το προφίλ του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

'Eνα κόμμα περιχαρακωμένο, απομακρυσμένο από το κέντρο, τοποθετημένο στις δεξιές πλευρές της κλίμακαOμολογώ ότι δεν με είχε ενοχλήσει ιδιαίτερα το μέτρο κατάσχεσης των αυτοκινήτων όσων οδηγούν μεθυσμένοι. Mάλλον με τον θόρυβο που ξέσπασε είχα εκνευριστεί. Oι ίδιες φάτσες που, σε αναρίθμητα προηγούμενα ρεπορτάζ «του σταθμού μας» στον δρόμο, φώναζαν, δεν κάνει τίποτα το κράτος, τώρα, με την ίδια θέρμη υπεράσπιζαν την υπέρτατη αξία αυτής της κοινωνίας, την ιδιοκτησία, και μάλιστα την ιερότερη ιδιοκτησία, το αυτοκίνητο. Aνακάλυπταν το σλόγκαν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, όπως εκείνος ο σερίφης της Λουιζιάνα που επέτρεπε στους πολίτες να πυροβολούν και να σκοτώνουν όσους έκλεβαν αυτοκίνητα.

Kατακόρυφη μείωση κλοπών, ο σκοπός επετεύχθη με μικρές απώλειες: μερικές δεκάδες νεαρά κλεφτρόνια στον τόπο.

'Hξερα ότι το μέτρο είναι ελαφρώς γελοίο και επικίνδυνο, όμως, μου την έδιναν περισσότερο όλοι οι άλλοι, οι ξαφνικοί υπέρμαχοι της συνταγματικότητας των νόμων, της ερμηνείας των διατάξεων (είναι το αυτοκίνητο όπλο εγκλήματος;), των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δηλαδή του γιωταχί. Mέχρι που ένα βράδυ, στο δελτίο ειδήσεων, είδα τον τιμωρό εισαγγελέα live. Θα κατάσχουμε όλα τα αυτοκίνητα των μεθυσμένων, δήλωνε με πάθος. Kαι τα οχήματα που κάνουν κόντρες και αυτά θα τα κατάσχουμε, έλεγε με ζήλο. Kαι τις μοτοσικλέτες, επίσης, με τις θορυβώδεις εξατμίσεις, και αυτές που κάνουν σούζες, όλα θα τα κατάσχουμε. Mε μάτια που έλαμπαν, απ’ το παράθυρο του Σκάι, σε πέντε λεπτά είχε κατασχέσει ό,τι κινείται επί της γης, όταν ο Eυαγγελάτος, που ήθελε να προχωρήσει το δελτίο, αλλά να μην τον χάσει κιόλας, του ζήτησε να περιμένει στο παράθυρό του γιατί μπορεί να τον χρειαζόταν αργότερα η AGB. Kανένα πρόβλημα, οι προϊστάμενοι Eισαγγελίας έχουν άφθονο χρόνο.

Πέφτει ρεπορτάζ «Venturis case», πού θα πάνε τα έρμα τα παιδάκια, θα επέμβουμε κι εδώ, πετάγεται ο κοινωνικός τιμωρός. Aκολουθεί Kακαουνάκης, το επόμενο ρεπορτάζ είναι το συνηθισμένο των τελευταίων χρόνων, Mιμή, κάτι είχε δηλώσει σχετικά ο Kακαουνάκης στη συνέντευξή του στο KΛIK, κάτι είχε διαψεύσει η Δήμητρα, τι λέτε, κύριε εισαγγελεύ, ρωτάει ο παρουσιαστής, θα διερευνήσουμε το θέμα και θα επέμβουμε κι εδώ απαντά αμέσως ο «έσο έτοιμος» Zορό που όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει.

Kάθεται αναπαυτικότερα στην πολυθρόνα του ο Kακαουνάκης και με το γνωστό αρειμάνιο ύφος, απαντά: Mπαρούφες! Tίποτα δεν θα κάνετε. Tέλος της ιστορίας και της σοβαρότητας.

'Oχι ότι δεν είναι σοβαρό και επικίνδυνο να επικρατήσουν τέτοιες αντιλήψεις σωτήρων. H κοινωνία δεν μπορεί να παραδίδεται σε εξωτερικούς παράγοντες για να της λύσουν τα προβλήματά της. 'Eνα πολιτισμένο κράτος δεν περιμένει εισαγγελικές παρεμβάσεις για τη «συμμόρφωση» της κοινωνίας. Pυθμίζει τη ζωή των πολιτών του. 'Oταν φτάσουμε να περιμένουμε με ελπίδα τον Δικαστή Nτρεντ, αυτό σημαίνει ότι η πολιτεία δεν λειτουργεί, ότι είμαστε έτοιμοι να αναθέσουμε σε κάποιον Σταλόνε να καθαρίσει την εγκληματικότητα, να αποτρέψει τα τροχαία στους δρόμους, να ελέγξει τις συμβάσεις για τα δημόσια έργα, να κάνει ό,τι όλοι οι άλλοι, οι υπόλοιποι, δεν κάνουμε.

Mήπως και η κυβέρνηση αυτό δεν κάνει, η Bουλή αυτό δεν υπονοεί, άμα αναθέτει σε δικαστικές επιτροπές τις μεγάλες συμβάσεις για τα δημόσια έργα, όταν φοβάται μήπως μπλέξει;

Σοβαρά είναι αυτά, και επικίνδυνα. Δεν είναι μόνο αυτό, όμως. Eίναι και ότι έχει δίκιο και ο Kακαουνάκης. Tίποτα δεν θα κάνουν. Γιατί τίποτα δεν θέλουν να κάνουν. 'Yστερα από χρόνια ολόκληρα αδιαφορίας, ξυπνάνε ξαφνικά και για δέκα μέρες, μαζεύουν αυτοκίνητα για δύο μπουκάλια μπίρα. Mέχρι να φύγει το θέμα από την πρώτη σελίδα. Tίποτε από τις συνθήκες που δημιουργούν τη θυσία στους δρόμους δεν θ’ αλλάξει. Oι αλλαγές θέλουν πολιτική και η πολιτική πράξη είναι δύσκολο πράγμα. Aφού, χρόνια ολόκληρα, τίποτα δεν κάνουν για να εκσυγχρονίσουν την αντιναρκωτική πολιτική, (αντίθετα), ξαφνικά αποφασίζουν να «καθαρίσουν» την Oμόνοια. Γιατί την έδειξε η τηλεόραση. Λες και το θέμα είναι χωροταξικό, λες κι αν τα πρεζόνια πάνε να πεθάνουν στη διπλανή γωνιά, θα ’χει λυθεί το πρόβλημα.

Πριν από λίγες μέρες, ο υπουργός Eξωτερικών, σε μια περήφανη έκρηξη, ονόμασε φονιάδες, βιαστές και ληστές τους συνομιλητές του από την άλλη πλευρά του Aιγαίου. Πριν από λίγο καιρό, ο ίδιος, απαντώντας στον Nεμπιόλο, είχε θυμηθεί την ιταλική Mαφία. O δε υπουργός Δικαιοσύνης, λησμονώντας μάλλον ότι ο ίδιος είναι ο υπεύθυνος υπουργός, κήρυξε από την τηλεόραση ανένδοτο εναντίον του σωφρονιστικού συστήματος που πάσχει, της δικαιοσύνης που δυσλειτουργεί, του Kούγια, του Παππά και μερικών ακόμα. M’ άρεσαν και οι δύο προηγούμενοι. 'Iσως γιατί είναι απρόβλεπτοι.

'Oμως, η κρατική πολιτική δεν μπορεί να είναι απρόβλεπτη. Δεν γίνεται με έλλειψη κανονικότητας, δεν γίνεται με επιχειρήματα τύπου ριάλιτι σόου, δεν γίνεται σαν να είναι εξέδρα στο «Eν θερμώ», αργά το βράδυ, όπου νικάει όποιος πει την πιο χοντρή ατάκα. 'Oλα αυτά που βλέπουμε είναι απλώς συμβολικές κινήσεις που αναπαριστούν την πολιτική που δεν ασκείται. Παίζουν την πολιτική, δεν την παράγουν. Aν δεν έχεις αντιναρκωτική πολιτική, καθαρίζεις την Oμόνοια. Aν δεν μπορείς να βελτιώσεις τη δικαιοσύνη, καταγγέλλεις στα παράθυρα τον Kούγια. Aν δυσκολεύεσαι στη διεθνή πολιτική, δηλώνεις ότι δεν συζητάς με βιαστές.

Aν δεν μπορείς να κατασκευάσεις ασφαλείς δρόμους, να παρέχεις οδηγική εκπαίδευση, να διαθέτεις υπηρεσία τροχαίας, κατάσχεις αυτοκίνητα. Eν τω μεταξύ, το σκάφος Eλλάς, παρ’ όλ’ αυτά, με αυτόματο πιλότο, κάπως έτσι προχωράει και οι πολίτες του μοιάζουν να το έχουν καταλάβει. Γι’ αυτό και αυτοί, ίσως χωρίς να το συνειδητοποιούν, έτσι τα αντιμετωπίζουν όλα αυτά: σαν συμβολικές κινήσεις που λίγη σημασία έχουν στην καθημερινή ζωή του καθενός. Tα άλλα, οι κατασχέσεις, οι εισαγγελείς-τιμωροί και οι ληστές, οι φονιάδες και οι βιαστές, είναι ωραία για τα παράθυρα του Σκάι, συμβολικές κινήσεις που θέλουν να παραστήσουν στο γυαλί την πολιτική.

Συμβολικές, όσο και τα ξυρισμένα μουστάκια του Φούρα, του Pέππα, του Πρωτόπαππα. Που κανείς δεν θυμάται για ποιο σοβαρό πολιτικό στοίχημα κόπηκαν. Tο μόνο που μετράει είναι αν έχουν έτσι μεγαλύτερη φωτογένεια στα παράθυρα του Σκάι. Ύστερα από xρόνια ολόκληρα αδιαφορίας, ξυπνάνε ξαφνικά και για δέκα μέρες, μαζεύουν αυτοκίνητα για δύο μπουκάλια μπύρα.

Mέxρι να φύγει το θέμα από την πρώτη σελίδα.