O Σεπτέμβρης —αυτός του 1988— είναι ίσως ο πιο σημαντικός μήνας στη ζωή της Δήμητρας Λιάνη-Παπανδρέου. O Ανδρέας Παπανδρέου, οδηγημένος από τον γιατρό του, τον Κρεμαστινό, στο Λονδίνο, αφέθηκε εκείνο τον Σεπτέμβρη στα χέρια της και η Ελλάδα όλη —και κυρίως το ΠΑΣΟΚ— άρχισε να μιλά επισήμως πια για το κορίτσι του προέδρου. Λίγες μέρες πριν, και μέχρι τις 25 Αυγούστου που ανέβηκαν στο τζάμπο για το Λονδίνο, ήταν απλώς η ερωμένη του Ανδρέα. Λίγες μέρες μετά —στις 22 Οκτωβρίου— έγινε δεκτή ως η σύντροφος —για πολλούς ο σωτήρας— του Ανδρέα. Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, υπουργοί και άλλοι εκλεκτοί, που συνωστίστηκαν γύρω από την αυτοκινούμενη σκάλα της Ολυμπιακής, είδαν τον πρόεδρό τους χλωμό και εξασθενημένο, αλλά νικητή του θανάτου, να την καλεί να τον συνοδεύσει στο ταξίδι της επιστροφής προς το Μέγαρο Μαξίμου. Το μήνυμα βέβαια —για την άνευ όρων επικράτηση της Δήμητρας στο πλευρό του προέδρου τους— το είχαν πάρει αρκετές μέρες νωρίτερα. Το ξημέρωμα της 30ής Σεπτεμβρίου ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε μπει στο χειρουργείο, αφήνοντας στη Δήμητρα το τελευταίο του μήνυμα: «Σου υπόσχομαι ότι θα βγω ζωντανός και θα κερδίσουμε μαζί και αυτή τη μάχη».

    Στα χρόνια που ήρθαν, ο Ανδρέας έχασε κάποιες μάχες, αλλά οι περισσότερες κερδήθηκαν (από τον Ανδρέα και τη Δήμητρα μαζί). Το κορίτσι του προέδρου, η σύντροφος, η γυναίκα, η διευθύντρια του πολιτικού γραφείου του πρωθυπουργού —τα τελευταία χρόνια— συντόμως εγκλιματίστηκε στη δημόσια ζωή και προσπάθησε σε λίγα χρόνια —ήξερε ότι δεν θα υπήρχαν και πάρα πολλά— να κάνει ό,τι άλλοι κάνουν σε δεκαετίες. Ξεκίνησε δειλά με τους δημοσιογράφους που της γνώριζε ο ξάδερφός της, Γιώργος Λιάνης, με τους επιχειρηματίες που περιτριγύριζαν τον σύζυγό της, με τους πολιτευτές που αναζητούσαν μια στήριξη στο κυνήγι του σταυρού. Σύντομα —περισσότερο ίσως από ό,τι θα περίμενε κανείς— δημιουργήθηκαν ομάδες ανθρώπων που τη βοηθούσαν (και τους βοηθούσε). Σε ένα κόμμα αρχηγικό, σε μια διοίκηση πελατειακή, σε μια κυβέρνηση πρωθυπουργική, μια κυρία πρωθυπουργού (και μάλιστα Παπανδρέου) είναι πρόσωπο περιζήτητο και ακαταμάχητο.

    Η Δήμητρα Λιάνη-Παπανδρέου δεν άργησε να το συνειδητοποιήσει. Ο κύκλος των επαφών της —και των επιρροών της— διαρκώς μεγάλωνε. Οι πολιτευτές έγιναν υπουργοί. Οι επιχειρηματίες έγιναν μεγαλο-επενδυτές. Οι κοσμικογράφοι έγιναν πολιτικοί συντάκτες. Και η Δήμητρα γινόταν όλο και περισσότερο μια Παπανδρέου της πολιτικής. Ευκολόπιστη, εκτός των άλλων. Είναι γνωστό πόσα πρόσωπα την πρόδωσαν και την εγκατέλειψαν όταν δεν θα μπορούσε να τους φανεί χρήσιμη. Στις γιορτές της Φλώρινας, το

    1995, τη Δήμητρα συνόδευσε το μισό υπουργικό συμβούλιο και ένα μεγάλο μέρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ, ενώ οι ομιλίες της —για τον φιλοτελισμό επί παραδείγματι— καταχειροκροτήθηκαν από το μεγαλύτερο μέρος του κυβερνητικού κόμματος. Όλα αυτά τελείωσαν με την άνοδο του Κώστα Σημίτη στην πρωθυπουργία (και αργότερα στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ). Οι φίλοι χάθηκαν, αλλά όχι και όλοι αυτοί που έκαναν καριέρα στο όνομα της Δήμητρας Λιάνη-Παπανδρέου. Ανάμεσά τους και αρκετοί δημοσιογράφοι, διευθυντές περιοδικών, νεόκοποι εκδότες. Για την Εβίτα της ελληνικής πολιτικής σκηνής προσλήφθηκαν και απολύθηκαν δημοσιογράφοι. Άνοιξαν και έκλεισαν περιοδικά. Είναι γνωστή η περίπτωση νεανικής εκδοτικής προσπάθειας που τερματίστηκε μετά τη δημοσίευση «αποκαλυπτικού» άρθρου για την κρυφή —επίμεμπτη υποτίθεται ζωή— κορυφαίου στελέχους του ΠΑΣΟΚ, που τότε ήταν αντίπαλος της Δήμητρας. Το «αποκαλυπτικό» άρθρο δημοσιεύθηκε (παράλληλα με συνέντευξη-αγιογραφία της Δήμητρας Λιάνη-Παπανδρέου), το στέλεχος ζήτησε εκατοντάδες εκατομμύρια αποζημίωση και η εκδοτική προσπάθεια τερματίστηκε. Αντιθέτως, άλλες εκδοτικές προσπάθειες, «παίζοντας» συνετότερα τη Δήμητρα Λιάνη-Παπανδρέου, κατάφεραν να κρατηθούν επί μακρόν στην επικαιρότητα. Χαρακτηριστικότερη η περίπτωση νεο-εκδοθέντος περιοδικού, που στα 9 από τα 10 τεύχη έχει στην πρώτη του σελίδα λίγο από Δήμητρα (Λιάνη ή Παπανδρέου, ανάλογα την περίσταση). Γεγονός, βέβαια, που δεν έφερε φύλλα στο εν λόγω περιοδικό, αλλά εξασφάλισε αρκετά τηλεοπτικά παράθυρα —και ανέξοδη προβολή— στον εκδότη του.