Aισθησιακό χωρίς να είναι χυδαίο, σέξι χωρίς να είναι πορνό. Eρωτικό, λαμπερό, αλλά και οικείο.

Ο Αλμπέρτο Βάργκας —ο εικονογράφος του «Ziegfeld Follies», του πιο καυτού μουσικού περιοδικού του Μπρόντγουεϊ— ήξερε τον λόγο για τον οποίο τον είχε προσλάβει το περιοδικό «Esquire»: να σχεδιάζει για κάθε τεύχος του ένα όμορφο κορίτσι, σέξι αλλά όχι προκλητικό, χωρίς ρούχα αλλά όχι γυμνό.

Εκείνο που δεν ήξερε ήταν ότι κάποια μέρα, κάποιος στρατιώτης θα καρφίτσωνε τη σελίδα του περιοδικού στο ντουλάπι του θαλάμου του και από τότε τα χάρτινα κορίτσια του θα γίνονταν η πηγή αμέτρητων φαντασιώσεων των αρσενικών όλου του πλανήτη.

Έτσι γεννήθηκαν τα pin up girls, δηλαδή τα κορίτσια που τα καρφιτσώνεις ψηλά. Βεβαίως, τα pin upς ξεκίνησαν στις αρχές του αιώνα, σαν αφίσες των γαλλικών καμπαρέ, όμως άρχισαν να γίνονται πιο γνωστά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και οι εικονογράφοι δεν προλάβαιναν να τα ζωγραφίζουν.

Οι Αμερικανοί στρατιώτες, βλέπετε, ήταν χιλιάδες μίλια μακριά από την πατρίδα και χρειάζονταν κάποιο κορίτσι, έστω και χάρτινο, να τους εμψυχώνει και να τους κρατάει το ηθικό ψηλά. Στους στρατώνες τα pin upς βρήκαν το πρώτο μεγάλο κοινό τους. Αργότερα, βέβαια, μπήκαν και στα εφηβικά και στα φοιτητικά δωμάτια, και στα φορτηγά των νταλικιέρηδων, αλλά αυτό δεν μείωσε καθόλου τον «εκπαιδευτικό» τους ρόλο.