|
Aνδρέας Παπανδρέου
Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΡΑΗ
|
|
Aντρέας Παπαντρέου ε μόρτο». Αυτή η λακωνική φράση ήταν αρκετή για να εξηγήσει στους καραμπινιέρους την έφοδο των δημοσιογράφων, κοντά στις 3 τα ξημερώματα της 23ης Ιουνίου του ’96, στο ξενοδοχείο «Βίλα Ντι Μέντισι» της Φλωρεντίας, όπου ο Έλληνας πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης είχε αποσυρθεί στη σουίτα του, μετά την ολοκλήρωση των εργασιών του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Την ίδια στιγμή η είδηση για τον θάνατο του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ κυκλοφορούσε προκαλώντας σοκ στην Αθήνα, όπου άρχιζε ένα από τα πιο μεγάλα ξενύχτια αυτής της πόλης. Γύρω στις 3.30 άρχιζαν οι ζωντανοί τηλεοπτικοί μαραθώνιοι, ενώ τα τηλέφωνα είχαν ανάψει απ’ άκρη σ’ άκρη, με μια φράση να επαναλαμβάνεται συνεχώς: «O Ανδρέας Παπανδρέου πέθανε»... Τι μεγάλη νύχτα, αλήθεια, εκείνη της 23ης Ιουνίου του ’96! Μια νύχτα ιστορική. Όχι τόσο γιατί τότε πέθανε ένας ηγέτης, αλλά γιατί η στιγμή που έφευγε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ήταν «σαν να την επέλεξε ο ίδιος», όπως λέει ο γραμματέας του κινήματος Κώστας Σκανδαλίδης, σ’ αυτό το αφιέρωμα του ΜΕΝ.
Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ θ’ άρχιζε σε λίγες ημέρες (26 Ιουνίου) και το κομματικό τοπίο ήταν δραματικό. Το παρασκήνιο και οι ζυμώσεις είχαν κορυφωθεί, καυτά ερωτήματα περίμεναν την απάντησή τους. Θα πάει ή δεν θα πάει στο συνέδριο ο Παπανδρέου; Αν θα πάει, τι θα πει; Ο Σημίτης θα ζητήσει να γίνει επίτιμος ο Ανδρέας και να γίνει εκλογή νέου προέδρου; Αν παραμείνει πρόεδρος ο Ανδρέας, πρέπει να υπάρχουν θέσεις αντιπροέδρων και τι αρμοδιότητες θα έχουν; Πώς θ’ αντιδράσουν οι «προεδρικοί»; Τι στάση θα κρατήσουν ο Άκης Τσοχατζόπουλος και ο Μάκης Αρσένης; Ο «πατερούλης» δεν είχε μιλήσει ακόμη και τα «παιδιά» του είχαν στραμμένα τα βλέμματα στην Εκάλη. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, όμως, δεξιοτέχνης του αιφνιδιασμού από πάντα, πριν δώσει τις δικές του απαντήσεις στα θέματα που θα θέτονταν στο συνέδριο, ξεκινούσε το ταξίδι του στην αιωνιότητα. Ακόμη και τον Δημήτρη Κρεμαστινό αιφνιδίασε, που εκείνο το τελευταίο βράδυ δείπνησε με τον Ανδρέα κι έφυγε ήσυχος για το σπίτι του, για να ξαναεπιστρέψει στην Εκάλη δύο ώρες μετά, συντετριμμένος, αφού ο ασθενής του είχε «δραπετεύσει» από ανθρώπους κι ευθύνες που κάποιοι ήθελαν να φορτώσουν στους αδύναμους ώμους του... Ούτε ο Θύμιος Λιβάνης, της στενής ομάδας γιατρών του Κρεμαστινού, βρισκόταν στην Αθήνα. Ο πρόεδρος πήγαινε καλύτερα τις τελευταίες ημέρες, κι έτσι κι αυτός έφυγε για σαββατοκύριακο να ξεκουραστεί. Ο γιατρός, ένα χρόνο μετά, σπάει τη σιωπή του και μιλάει στο ΜΕΝ για εκείνη τη μοιραία νύχτα, αλλά και για τον Ανδρέα Παπανδρέου. Στη «διαδικασία αναχώρησης» του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, που άρχισε μήνες πριν, αναφέρεται και ο Γιώργος Λιάνης, που εκείνες τις ημέρες του πένθους τον βλέπαμε συνεχώς στο πλευρό της μαυροφορεμένης εξαδέλφης του Δήμητρας Λιάνη (να τη συνοδεύει στη Μητρόπολη, στην Εκάλη, στην κηδεία). Ένας πένθιμος λυγμός ήταν όλες εκείνες οι ημέρες. Με την ιστορία άγρυπνη να τις καταγράφει, καθώς, για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, ένας θάνατος ηγέτη γυρνούσε τη νέα σελίδα σ’ ένα μεγάλο κόμμα όπως είναι το ΠΑΣΟΚ.
|
|
|
|