... Ένα πράγμα που σκέφτομαι για σένα είναι το πώς μπορείς να παίζεις αυτή τη στιγμή —συνειδητά— σε ένα παιχνίδι χωρίς κανόνες. Γιατί νομίζω ότι στην τηλεόραση έτσι είναι τα πράγματα... Κάνεις μεγάλο λάθος, υπάρχουν κανόνες σαφώς στην τηλεόραση. Και είναι μεγάλο λάθος κάποιων που σήμερα κάνουν εύκολη κριτική και μέσα από αυτήν εξασφαλίζουν την προβολή τους. Μιλάς για τους τηλεκριτικούς ή για άλλους; Γιατί είναι πολλοί άνθρωποι αυτή τη στιγμή που κάνουν κριτική στο δελτίο του Σκάι... Όλοι έχουν δικαίωμα λόγου, όταν πρόκειται για κάτι που μπαίνει στο σπίτι τους. Απλώς κάποιοι άνθρωποι το κάνουν καλοπροαίρετα και κάποιοι το κάνουν κακοπροαίρετα. Είναι άνθρωποι που στην ουσία δεν αγαπάνε την τηλεόραση. Προχθές το «Βήμα» κατέκρινε αυτή την αυτοκριτική μανία που σας έχει πιάσει... Και ήταν μεγάλο λάθος τους. Πιστεύω ότι είναι και δείγμα υπευθυνότητας το να μην αποστασιοποιείσαι. Το να διορθωθώ είναι κάτι που προσπαθώ να το κάνω. Μήπως θα ήταν απλούστερο το να μην κάνεις το λάθος, αντί να βγαίνεις εκ των υστέρων και να ζητάς συγγνώμη που το έκανες; Προσπαθώ να μην κάνω λάθη. Όμως και όταν βλέπω ανθρώπους να βγαίνουν και να δηλώνουν ότι η τηλεόραση είναι «έτσι κι αλλιώς», λες κι εκείνοι είναι έξω από το παιχνίδι, βγαίνω από τα ρούχα μου. Είμαστε μέσα, κάνουμε λάθη, μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Μαθαίνετε εις βάρος του τηλεθεατή! Μα τι να κάνω; Να είμαι ο ιδανικός άνθρωπος που θα έχει κατασκευαστεί έτσι από τη μήτρα της μάνας του, για να μπορεί να κάνει καλά τις ειδήσεις στην τηλεόραση; Δεν το καταλαβαίνω το σκεπτικό σου... Το σκεπτικό είναι ότι πριν φτάσω στα όρια αυτοσυγκρατούμαι για να μην τα περάσω. Κοίταξε, εμείς και περιπτώσεις σαν της Βάσιας Παναγοπούλου ή της Βεντούρη μπορούσαμε να βρούμε κι άλλες, πολλές. Είναι συνειδητή επιλογή να μην κάνουμε πια τέτοια θέματα. Τα τονίσαμε ίσως οριακά, ενώ σήμερα δεν θέλουμε να το κάνουμε. Όλοι στη ζωή κάνουμε και λάθος κρίσεις. Εσύ τι έχεις μάθει μέχρι τώρα από αυτά τα λάθη; ...Δεν έχω να σου πω γενικές φιλοσοφίες. Θέλω να σου λέω για πράγματα στα οποία έχουμε επιμείνει ή δεν έχουμε επιμείνει. Θα ήθελα να είχαμε κυνηγήσει πιο πολύ διεθνή γεγονότα... Και πολιτιστικά θέματα. Αισθάνομαι ότι και αυτό είναι άλλοθι. Γιατί δεν τα κάνετε, λοιπόν; Κάνουμε όσα μπορούμε. Μήπως είστε δέσμιοι της εικόνας που οι ίδιοι δημιουργήσατε; Ένα δελτίο πρέπει να είναι πάντα μέσα σε ένα όριο τηλεθέασης. Γιατί πιστεύεις οι άνθρωποι που σας κρίνουν δεν θυμούνται τα δημοσιογραφικά θέματα που μου ανέφερες —το θέμα της ΔΕΗ, την Greenpeace— αλλά όλα τα άλλα —τους τσιγγάνους, τους ανθρώπους-σκιές, τα πρεζόνια, τις κηδείες, τους θλιμμένους πατεράδες; Πιστεύω ότι επιλέγεται κάτι για κριτική γιατί «χαλάσαμε» λίγο την «πίτα». Ταράξαμε τα νερά. Υπήρχε μια ισορροπία. Και ξαφνικά κάποιες φορές την εβδομαδα ο Σκάι είναι πρώτος ή τις περισσότερες είναι δεύτερος. Το σύστημα λιγάκι χαλάει. Και αυτό έχει το κόστος του. Εννοείς ότι όλα αυτά που γράφονται για σας είναι υποβολιμιαία; Οι κατηγορίες δεν προέρχονται από τα άλλα κανάλια. Aπό τις εφημερίδες και τα περιοδικά προέρχονται. Αλλά δεν στέκομαι σ’ αυτό. Απλώς δεν βλέπω συχνά να γράφουν καλά πράγματα για την τηλεόραση, ενώ νιώθω ότι υπάρχουν πολύ καλά πράγματα να γραφτούν. Ήμαστε εκεί όταν έγινε το «ντου» στον καταυλισμό των τσιγγάνων με τις μάσκες. Στην υπόθεση του μικρού Λευτεράκη, βγήκε ο δάσκαλος και είπε ότι στις εκδρομές δεν τον έπαιρναν μαζί, γιατί δεν ήταν καλό παιδί. Δεν είναι ρατσισμός αυτό; Εμείς το αναδείξαμε. Είναι τρόπος αυτός για να διορθώσεις τα κακά μιας κοινωνίας; Να της τα πετάς καταπρόσωπο μ’ αυτό τον τρόπο; Τo να διορθώσω εγώ την κοινωνία δεν είναι αποστολή μου. Άλλο αυτό. Προσπαθείς μέσα στο όριο που σου δίνει η δημοσιογραφία —γιατί εγώ τη δημοσιογραφία την αντιλαμβάνομαι ως έλεγχο της εξουσίας— να το ελέγξεις. Είτε είναι εξουσία ενός δασκάλου που δεν παίρνει ένα παιδάκι εκδρομή και το ωθεί σε ακόμη πιο έντονη αντικοινωνική συμπεριφορά, είτε πολιτική. Υπάρχουν κι άλλες μέθοδοι για να το κάνεις αυτό... Μια από τις μεθόδους, όμως, είναι κάποιες φορές να προχωράς και να δείχνεις την αλήθεια, την ωμή πραγματικότητα. Τι είναι αλήθεια; ...ο Τριανταφυλλόπουλος έδειξε στην εκπομπή του έναν τοξικομανή που έκανε χρήση. Πιστεύεις ότι καλά έκανε και τον έδειξε ή όχι; Όχι, δεν έχω ανάγκη να βλέπω τέτοια θεάματα. Εσύ; Πιστεύω ότι είναι μερικές καταστάσεις και κάποια παραδείγματα που το να τα προβάλλει η τηλεόραση δεν είναι κακό. Έχουμε δείξει όλα τα θέματα. Το ζήτημα είναι πώς τα προβάλλει κανείς. Δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια μου σε κάτι που συμβαίνει. Δεν μπορώ να λογοκρίνω την επικαιρότητα. Γιατί ο Σκάι έχει αυτή τη μανία με το θέμα Λιάνη; Κάνεις λάθος. Πιστεύω ότι όλοι το έχουμε «παiξει» αυτό το θέμα πάρα πολύ. Απλώς επειδή έχουμε μεγαλύτερο δελτίο μπορεί να καλέσουμε και κάποιον να πει δυο κουβέντες και να συμπληρώσει το ρεπορτάζ. Όλοι γράφουν κάθε μέρα για το θέμα Λιάνη. Είναι επικαιρότητα. Και δεν είναι θεαματικότητα! Το αν η Λιάνη είναι ένα πρόσωπο που πουλάει είναι άλλο θέμα από την επικαιρότητα. Το αν τα μέσα θέλουν να είναι εμπορικά, μην περιμένεις από εμένα να στο πω... Με τι στόχο κάνεις αυτές τις «αποκαλύψεις»; Δεν έχω στόχο. Ο στόχος μου είναι η αποκάλυψη πληροφοριών και η παραπέρα διερεύνηση. Όσο έχω πεδίο προχωρώ. Δηλαδή, τι πιστεύεις, ότι ο στόχος μου ή οποιουδήποτε άλλου ήταν να στείλει τη Λιάνη στη φυλακή; Εγώ πιστεύω ότι ο στόχος σας είναι να πουλήσετε. Καθαρά πράγματα. Η ουσία είναι ότι υπάρχει το εμπορικό στοιχείο, αναμφίβολα. Το να δείχνεις έναν τοξικομανή για εικοστή φορά είναι επικαιρότητα; Και τι θα κάνουμε, θα κλείσουμε τα μάτια; Δηλαδή θα σταματήσουμε να το δείχνουμε όσο υπάρχει το πρόβλημα και υπάρχουν τοξικομανείς να μιλήσουν για το δράμα τους; Θα συνεχίσουμε να το δείχνουμε λοιπόν... Nαι, όσο υπάρχει το πρόβλημα. Aυτό που λέτε είναι μια παθητική στάση. Δεν είναι έτσι. Γίνεται λόγος για μέτρα. Όσο περισσότερο ευαισθητοποιείς κάποιους τόσο πιο πιθανό είναι να πάρουν μέτρα. ...ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΑ ΠΕΡΙΠΤΕΡΑ...!!!!