Ο τσιγαρόβηχας ποτέ δεν ήταν σικ για τα λεπτεπίλεπτα γούστα των Aμερικανών —ειδικά από τότε που αποφάσισαν ότι το πιο αγαπημένο τους χόμπι, μετά το μπέιζμπολ και τα τροχόσπιτα, είναι η αντικαπνιστική υστερία. Ανέκαθεν, φυσικά, είχαν μια απλοϊκή αντίληψη περί του «πολιτικά ορθού» —πολύ περισσότερο τώρα που αυτό έχει να κάνει και με την «υγιεινά ορθή διαβίωση». Το σχήμα είναι οι καλοί (προεδρικοί) εναντίον των κακών (executives). Η μαζική υστερία μεταφέρεται σε ψευδές πολιτικό σικ και ο Μπιλ Κλίντον κηρύσσει τον πόλεμο εναντίον του τσιγαρόβηχα.

Η νικοτίνη χαρακτηρίστηκε «ναρκωτική ουσία», και νέα μέτρα εξαγγέλθηκαν εναντίον της, με παντιέρα πολεμικού μένους τη διάσωση των ανηλίκων από την τζούρα που θα μπορούσε να τους στείλει κατευθείαν στο Γούντστοκ... Οι αυτόματοι πωλητές τσιγάρων θα τοποθετηθούν σε μέρη που δεν έχουν πρόσβαση οι έφηβοι, ενώ θα γίνει προσπάθεια να μην πωλούνται τσιγάρα ούτε ταχυδρομικώς. Απαγορεύεται η διαφήμιση τσιγάρων με τεράστιες, πολύχρωμες αφίσες κοντά σε σχολεία και παιδικές χαρές, αλλά και η συμμετοχή καπνοβιομηχανιών σε χορηγίες μεγάλων αθλητικών και καλλιτεχνικών γεγονότων. Έτσι νομίζουν ότι οι 3.000 νέοι που αρχίζουν καθημερινά το κάπνισμα θα κερδίσουν την ευκαιρία να μην το κάνουν. Επίσης, νομίζουν ότι οι καπνοβιομηχανίες και οι διαφημιστικές εταιρείες που, μετά τα νέα αυτά μέτρα, θα χάσουν 600 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο, θα μείνουν με σταυρωμένα χέρια ή θα καταφύγουν στο κομπολόι για να απασχολούν τα χέρια τους.

Κι έτσι, οι αθώοι τινέιτζερς μπορούν να αγοράζουν περίστροφα και κρακ μέσα στα σχολεία τους, με την ίδια άνεση που αγοράζουν τις τσιχλόφουσκές τους (υπάρχουν και ειδικές, μάλιστα, που βοηθούν όσους προσπαθούν να κόψουν το κάπνισμα).

Την ίδια στιγμή, η Ευρώπη ανακεφαλαιώνει την «πολιτική της απόλαυσης» (που, άλλωστε, λόγω παράδοσης, δεν είχε ξεχάσει και ποτέ) και λανσάρει νέα σλόγκαν: «Το κάπνισμα αυξάνει την εγρήγορσή σας στην οδήγηση», «Η ενοχή τής απόλαυσης δημιουργεί στρες, και αυτό δημιουργεί λιπαρά οξέα, όπως η χοληστερόλη», «Χαρίστε στον εαυτό σας καλές στιγμές. Του το χρωστάτε». Αυτό είναι και το μόνο χρέος που θα μπορούσε να συγκινήσει τους σημερινούς πολίτες τού κόσμου —και όχι εκείνο το δέος απέναντι στο σούπερ λογότυπο μιας καπνοβιομηχανίας, που τον κυνηγάει σε κάθε του βήμα. Η χαρά της ζωής και των αμαρτιών της προκαλεί πολύ λιγότερο κακό απ’ τον φόβο του θανάτου. Και αν αυτό είναι λίγο δύσκολο να το καταλάβει η αφελής υστερία «υγείας» των Aμερικανών, εμείς ξέρουμε καλά πως ο έλεγχος της ευχαρίστησης είναι ο απόλυτος πολιτικός έλεγχος.

Όχι. Τελείωσε η εποχή που, στα καφέ, οι καπνιστές έπρεπε να κάθονται υποχρεωτικά δίπλα στις τουαλέτες. Τώρα μπορούν, σαν όλο τον υπόλοιπο κόσμο, να παραγγείλουν μια ωμή, designers σαλάτα, απολαμβάνοντας το mid-tar τσιγάρο τους και στέλνοντας δαχτυλίδια καπνού στην αιθαλομίχλη της πόλης τους.