Η συνάντηση ήταν για Κυριακή μεσημέρι στο «Αλέα» στο Ν. Ψυχικό. 'Ηταν κλειστά. (Χάθηκε, μου είπε, η μοναδική ευκαιρία να δοκιμάσεις τα γλυκά του). Η Αθήνα ακόμη μισοάδεια. Με τα χίλια ζόρια βρήκαμε κάπου της προκοπής να σταθούμε, να γίνει η πρώτη γνωριμία, να φύγει το άγχος της συνέντευξης, να ρίξει ένα χαμόγελο, να αισθανθούμε ελεύθεροι. 'Ολα αυτά με μαθηματική ακρίβεια και σειρά. Σφιγμένη, στην αρχή. «Περισσότερο ευθύνομαι εγώ. Το ξέρω! Μαζεύομαι και κλείνομαι. Λέω τα ίδια πράγματα. 'Εχω όλη τη διάθεση να ανοιχτώ, αλλά με το που ακούω το μπιμπ στο κασετόφωνο...» Να το κλείσω τότε. Τελικά δεν χρειάστηκε. Αρχίζουμε λοιπόν. Με τα γνωστά. 'Ολα αυτά που αφορούν την οικογενειακή της κατάσταση. Εγγονή του Φίλιππα Δραγούμη. Αδελφού του 'Ιωνα. Η γιαγιά της εγγονή του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Και από την άλλη «η συνέχεια». Ο αδελφός της υπεύθυνος του Κέντρου Αποκατάστασης Πτηνών στην Αίγινα. «Δεν πολυπηγαίνω. Πας αν μπορείς ν’ αντέξεις όλα αυτά τα πληγωμένα άρρωστα πουλιά». Αναρωτιέμαι πώς είναι να σε ρωτάνε συνέχεια το ίδιο πράγμα.