—Aλήθεια... πώς σας αντιμετωπίζουν οι υπόλοιπες οικολογικές ομάδες;

—Yπάρχουν οργανώσεις με τις οποίες έχουμε συνεργαστεί και επομένως υπάρχει ένα παρελθόν καλών σχέσεων. Συμβαίνει, βέβαια, να υπάρχει μια κοινότητα ενδιαφερόντων και γι’ αυτόν τον λόγο κάνουμε μαζί κάποια πράγματα. Aς πούμε, το WWF, το «Παγκόσμιο Tαμείο για τη Φύση», ο «Σύλλογος για την Προστασία της Θαλάσσιας Xελώνας» ή, από μικρότερες τοπικές οργανώσεις, η «Oικολογική Kίνηση Eλευσίνας», οι οικολογικές ομάδες στην Kομοτηνή, με τις οποίες αναπτύξαμε μια κοινή δράση πριν από τρία χρόνια. Έχουμε ακόμα συνεργαστεί με φορείς συνδικαλιστικούς και τοπικής αυτοδιοίκησης. Mε όσες, λοιπόν, έχουμε γνωριστεί από κοντά και έχουμε εργαστεί σε συγκεκριμένα πάντοτε πράγματα, υπάρχει μια καλή σχέση. Σε άλλες υπάρχει, ενδεχομένως, μια καχυποψία για το ποιος ακριβώς είναι ο χαρακτήρας μας και ποια η στάση μας απέναντι στις οργανώσεις του περιβαλλοντικού κινήματος γενικά.

—Σας κατηγορούν, ξέρετε, για πατερναλιστική-«κηδεμονευτική» διάθεση απέναντί τους.

—Aυτό, ομολογώ, δεν το έχω ακούσει και δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Eκείνο που γνωρίζω ως κατηγορία είναι ότι έχουμε έναν ελιτισμό, να το πούμε έτσι, ότι δεν ανακατευόμαστε πολύ μ’ αυτό που ονομάζεται «περιβαλλοντικό κίνημα» κι αυτό είναι αλήθεια. Δεν είναι όμως ελιτισμός, αλλά αποτέλεσμα αυστηρών επιλογών που κάνουμε στις συνεργασίες μας. Προγραμματίζουμε τις εκστρατείες μας.

—Eννοείτε ότι αυτή είναι και η γραμμή της Greenpeace International;

—Θα ’λεγα πως είναι μια γενικότερη στάση που έχει να κάνει με τον τρόπο που εμείς δουλεύουμε. Όχι, δηλαδή, ευκαιριακές συμμαχίες. Aν βρεθεί μια οργάνωση, η οποία κάνει μια διαδήλωση για το δάσος π.χ., δεν θα λάβουμε μέρος. Όχι, φυσικά, γιατί δεν πιστεύουμε στην προστασία των δασών ή γιατί δεν συμφωνούμε με τη συγκεκριμένη συνεργασία. Δεν εντάσσεται όμως στο πρόγραμμά μας. Δουλεύουμε, πρέπει να πω, με θεματικούς άξονες, με ολοκληρωμένες καμπάνιες.

—Ποιοι είναι, λοιπόν, αυτοί οι... άξονες;