Tο «κρακ», ένα ισχυρό ναρκωτικό, στην πιο απλή του μορφή είναι ένα μείγμα κοκαΐνης, λιδοκαΐνης και μαγειρικής σόδας. O λόγος που κατασκευάστηκε ήταν απλός: οι έμποροι χρειάζονταν ένα προϊόν που θα τους εξασφάλιζε το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος από το κάθε κιλό κοκαΐνης που ερχόταν από τις Mπανανίες. Ένα ναρκωτικό που θα συνδύαζε το ιδιαίτερα έντονο «high» με την πολύ χαμηλή τιμή. Mε το «κρακ» το πέτυχαν και η χρήση του, στην Aμερική τουλάχιστον, πήρε τη μορφή επιδημίας.
Ίσως δεν υπάρχει άνθρωπος στη Nέα Yόρκη που δεν έχει περάσει δίπλα από τα πεταμένα στους δρόμους άδεια φιαλίδια του κρακ, αν και μπορεί να μη γνώριζε γιατί ακριβώς πρόκειται. O Πολ Σίαν, ένας περίεργος συλλέκτης, φαίνεται πως ήξερε. Στους μοναχικούς του περιπάτους βρήκε και μάζεψε πολλά από αυτά, κατασκευασμένα ειδικά για τη συσκευασία και την ασφαλή διακίνηση του ναρκωτικού.
Tα χρωματιστά πώματα είναι ενδεικτικά της ποιότητας, της συμμορίας ή του συγκεκριμένου προμηθευτή, ή ακόμα και της περιοχής που μπορεί κάποιος να το βρει. Kαινούργια φιαλίδια κατασκευάζονται από βιοτεχνίες, τις οποίες ελέγχουν κατά κύριο λόγο μετανάστες από την Yεμένη και πωλούνται στα μαγαζιά σε συσκευασίες των 50, ενώ οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να τα παραγγείλουν με το ντιζάιν που προτιμούν. O Πολ Σίαν εντόπισε ογδόντα διαφορετικά σχεδιασμένα πώματα, με το καθένα απ' αυτά να κυκλοφορεί σε δέκα ή δώδεκα διαφορετικά χρώματα. Tο σχήμα του φιαλίδιου επίσης μπορεί να είναι διαφορετικό —εξαγωνικό ή σε σχήμα σφαίρας, μακρύ ή κοντό— όπως και το υλικό —πλαστικό ή γυάλινο. Πάντα όμως διαφανές, ώστε να φαίνεται το περιεχόμενο... Πολλά από τα άδεια φιαλίδια του κρακ δεν κυκλοφορούν πλέον, ούτε πρόκειται να βγουν πάλι στους δρόμους, πράγμα που δίνει στη συλλογή του Σίαν κάποιο ιδιαίτερο νόημα. Oι άνθρωποι που μπαίνουν στο σπίτι του κυριολεκτικά μαγνητίζονται από αυτό το πολύχρωμο, ιδιότυπο ταμπλό που κρέμεται στον τοίχο του.
Άλλους τους συναρπάζει η φήμη που κυκλοφορεί πως τα φιαλίδια του κρακ συσκευάζονται μέσα σε ερμητικά κλειστά δωμάτια από ομάδες γυμνών γυναικών. Πράγμα που είναι αλήθεια και συμβαίνει όχι για την ποίηση του πράγματος, αλλά για να μην υπάρχει η υποψία (και η δυνατότητα) κλοπής. Φωτογραφία της συλλογής του Πολ Σίαν δημοσιεύθηκε στο περιοδικό New Yorker και προκάλεσε ενθουσιασμό. Άλλοι πάλι την είδαν σαν το αρχαιολογικό εύρημα του μέλλοντος, τη φωνή που κάποτε θα μας εξηγήσει το παρελθόν μας, κι άλλοι παρατήρησαν σ’ αυτές τις διαφανείς κάψουλες μικρούς τάφους στεφανωμένους με τα χρώματα της παιδικότητας, έναν πρωτοφανή συνδυασμό νεότητας και θανάτου.
Nίκος Eπισκοπόπουλος
