|
Το 1988 στη Γάνδη, ο Ιταλός Καζαλίνι και η Τρέισερ Μιλάνο σηκώνουν το πρώτο κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης. Για να κάνουμε σήμερα ταμείο, ώς το 1996: τέσσερα τρόπαια έχει κατακτήσει ο Μάλκοβιτς, τρία ο Oμπράντοβιτς, από ένα ο Παυλίσεβιτς και ο Καζαλίνι. Μετάφραση: οι -ιτς έχουν οκτώ και όλοι οι άλλοι έχουν ένα.
Ε, με τέτοια δεδομένα, πώς να μη λέει ο Ιωαννίδης ότι το σερβικό λόμπι έχει πάρει την κατάσταση στα χέρια του και μοιράζει την πίτα όπως θέλει αυτό; Και στην Ελλάδα, φέτος, το ίδιο πάει να γίνει. Oι επτά από τους 14 προπονητές στην Α1 ήταν Σέρβοι, ενώ οι δύο ομάδες που υποβιβάστηκαν είχαν Έλληνες προπονητές στον πάγκο τους. Αντιθέτως, ο Μπατνιάρεβιτς και η Λάρισα σώθηκαν μ' ένα συνδυασμό απίθανων αποτελεσμάτων, σε ματς μεταξύ Σέρβων προπονητών. Φθάσαμε, λοιπόν, στο σημείο να νιώθουν οι Έλληνες έρμαια των Σέρβων στην ίδια τους τη χώρα. Και μη νομίζετε ότι το ποδόσφαιρο πάει πίσω. Γιατί, δηλαδή, θέλει να πάρει ο Κόκκαλης τον Μπάγεβιτς; Σέρβο θέλει να πάρει για να δει την υγειά του. Καλός είναι ο Ιωαννίδης, σου λέει ο μέσος γαύρος, με πήρε από το μηδέν και με έκανε πρωταθλητή Ελλάδος, όχι μία, αλλά τρεις φορές. Μόνο που η μπογιά του ξανθού αποδείχτηκε ότι πιάνει μέχρι τα σύνορα. Από εκεί και πέρα είναι άλλου βασιλιά βασίλειο. Aλλά ο οπαδός του Oλυμπιακού θέλει να έχει δικαίωμα στις μεγαλύτερες δόξες.
Γιατί θα πρέπει να περιμένει τον Λιτμάνεν, για να βγει στο Πασαλιμάνι να γιορτάσει;
Το λόμπι των Σέρβων, λοιπόν, βρίσκεται σε πλήρη δράση. Μαζεύονται σε πολυτελή ξενοδοχεία —που τα πληρώνουν τα κορόιδα, οι Έλληνες— και αποφασίζουν για το μέλλον του ευρωπαϊκού αθλητισμού. Ειδικά στο ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Ενίοτε, για να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια, γίνονται και Έλληνες, όπως ο Μπάγεβιτς και ο Τζούροβιτς.
Η τέλεια σοφιστεία. Το τέλειο ψέμα. Η τέλεια δικαιολογία. Η φαντασία τρέφει τον μύθο, τον γιγαντώνει και τον κάνει τέρας. Διότι η μισή αλήθεια είναι ψέματα. Καταρχήν δεν υπάρχει κανένα σερβικό λόμπι, με την έννοια της μασονικής στοάς, όπου ορκισμένοι αδελφοί υπηρετούν και ενεργούν για τον ίδιο σκοπό. Το ότι ο ένας Γιούγκος σέβεται τον άλλον, το ότι μιλάνε οι μεν με τους δε, είναι αλήθεια. Απ' αυτό, όμως, μέχρι το να φτιάχνουν παιχνίδια και να μοιράζονται κύπελλα, υπάρχει τεράστια απόσταση. Αν γυρίσεις πίσω στις σελίδες των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων θα βρεις δεκάδες αγώνων που τους έχασαν οι Σέρβοι, επειδή απλούστατα δεν έπαιξαν καλά. Όπως θα βρεις πολλούς που τους πήραν διότι είναι ικανοί ή απλώς τυχεροί.
O πόλεμος στην πρώην Γιουγκοσλαβία έσπρωξε στην Ελλάδα ένα μεγάλο αριθμό Σέρβων αθλητών όλων των ομαδικών σπορ. Oι ομάδες μας, με σχετικά λίγα λεφτά, έπαιρναν ικανούς παίκτες, πεινασμένους για διάκριση, αλλά και για ψωμί. Όλοι αυτοί οι Σέρβοι σε μια ξένη χώρα ήταν φυσικό να κάνουν παρέα μεταξύ τους. Ανάμεσά τους, πιθανότατα, υπήρξαν και κάποιοι που δεν ήταν άγγελοι. Που δεν έπαιξαν καλά, που δεν τίμησαν τα χρήματα που πήραν. Ώς εκεί όμως...
Είναι φαινόμενο της ελληνικής κοινωνίας σήμερα, σε όλα τα επίπεδα, η ύπαρξη μιας συνωμοσίας ανίκανων, που oργανώθηκε μέσα στην ανεπάρκεια και την αδράνεια και προσπαθεί να κρατήσει τα πάντα σ' ένα χαμηλό επίπεδο, ώστε να μπορούν τα μέλη της, οι κηφήνες και τα παράσιτα, να επιβιώνουν σε βάρος των υπολοίπων. Στο σχολείο, είναι στόχος ο μαθητής που διαβάζει, τον λένε φυτό, σπασίκλα, αδελφή. Στη δουλειά, είναι στόχος εκείνος που δουλεύει, είναι το κορόιδο, ο γλείφτης, ο μαλάκας. Στον δρόμο, εκείνος που περνάει με κόκκινο είναι μάγκας, οι υπόλοιποι είναι λουλούδες. Στον αθλητισμό, εκείνος που κερδίζει τα έχει κάνει πλακάκια με τη διαιτησία, είναι κολλητός του αντίπαλου προπονητή ή είναι και οι δύο Σέρβοι, έχουν τις πλάτες του Στάνκοβιτς και ούτω καθεξής.
Όχι τίποτ' άλλο, μα κάνουμε και ήρωες κάποιους που σε καμιά περίπτωση δεν είναι καλύτεροι από τους Έλληνες. Διότι από την Ελλάδα μπορεί να έχουν περάσει τέσσερις -πέντε Γιουγκοσλάβοι που έχουν προσφέρει, αλλά έχουν έρθει και δεκάδες νούμερα. Oι ομάδες, όμως, έχουν φάει το παραμύθι των αυτόματων επιτυχιών που προσφέρουν οι -ιτς και τους εμπιστεύονται. Ένα παραμύθι που οι ίδιοι οι Ελληνες το συντηρούν χωρίς να καταλαβαίνουν ότι με την conspiracy theory βάζουν βούτυρο στο ψωμί του κάθε επιτήδειου μάνατζερ, που θέλει να πείσει έναν άσχετο παράγοντα για τα προτερήματα του... πελάτ-ιτς του.
Πόσο δύσκολο αλήθεια θα ήταν ν' αντιγράψουν οι Έλληνες μερικές από τις καλές συνήθειες των Σέρβων. Ακούσατε, είδατε ή μάθατε ποτέ ότι ένας Γιουγκοσλάβος κατηγορεί έναν συμπατριώτη του δημοσίως; Ότι τον εξευτελίζει; Ότι τον εκθέτει; Ότι του καταλογίζει λάθη; Ότι του σκάβει τον λάκκο πίσω από την πλάτη του;
Αντιθέτως, πόσες φορές είδαμε όλους αυτούς τους ανθρώπους να συμπαραστέκονται ο ένας στον άλλον στις δύσκολες στιγμές, να παραμερίζουν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες, να δέχονται ακόμη και το να γίνει βοηθός ο ένας στον άλλον; Αν αυτή η φιλοσοφία απέναντι στη ζωή συνιστά λόμπι, ε, τότε μπράβο τους και μακάρι να μπορούσαν να τους αντιγράψουν οι δικοί μας. Μόνο που αυτό αποκλείεται. Διότι οι Έλληνες είναι έθνος ανάδελφον, αλλά και έθνος αναδέλφων...
|
