Eάν είναι αλήθεια πως υπάρχουν περί τα 300.000 παράνομα μηχανήματα με «φρουτάκια» σε όλη την Eλλάδα κι αν -αυθαίρετα πλην λογικά- υποθέσουμε πως στη διάρκεια της τετραετίας σε καθένα από αυτά αντιστοιχούν από τρεις παθιασμένοι τζογαδόροι που το «ταΐζουν» συστηματικά, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι στη χώρα μας ξυπνούν και κοιμούνται με μοναδική έγνοια να ευθυγραμμίσουν τρία μήλα, τρεις μπανάνες, τρία ζεύγη κερασιών κ.ο.κ. Aκόμα και αν ο ένας στους τρεις παίκτες είναι αλλοδαπός (μετά ή άνευ πράσινης κάρτας), μιλάμε για κάπου εξακόσιες χιλιάδες Έλληνες «φρουτάκηδες», το ένα δέκατο, με άλλα λόγια, του εκλογικού σώματος. Δεν θα έπρεπε αλήθεια -σύμφωνα και με την αρχή της αντιπροσωπευτικότητας και του σεβασμού στη διαφορά- τουλάχιστον τριάντα βουλευτές να είναι «δικοί τους», να νιώθουν τον πόνο και την αγωνία τους, να συμμερίζονται τα κρυφά τους όνειρα και τις μύχιες ελπίδες τους; Ποιος τους εκπροσωπεί όλους αυτούς; Ποιος εκπροσωπεί τους τακτικούς θαμώνες των, εφοδιασμένων με Oυκρανίδες και Mολδαβές, ξενυχτάδικων της επαρχίας; Ποιος εκπροσωπεί τον Έλληνα φοροφυγά, τον αγρότη που επιμένει στην παραδοσιακή καλλιέργεια της κανναβουριάς -μολονότι δεν αποζημιώνεται σε περίπτωση θεομηνίας-, τον μικροϊδιοκτήτη καταπατητή, το 40% της παραοικονομίας; Όλους με γραβάτες τους βλέπω. Για να καταλάβετε, δηλαδή, πόσο μακριά -φέρονται να- είναι νυχτωμένοι, ακόμα και όταν η βάσκανος μοίρα τους ρίχνει στον δρόμο τους κάποιον «φρουτέμπορα», μπορεί να του μιλούν, να τον χαιρετούν, να κάνουν δουλειές μαζί του, αλλά -φέρονται να- αγνοούν τη θεμελιώδη του ιδιότητα. Δεν είναι ελαφρώς ανησυχητικό ότι οι πατέρες του έθνους -φέρονται να- νομίζουν ότι ζουν στο Λουξεμβούργο ή στη χώρα του Ποτέ-Ποτέ;

Θα παίρνατε ποτέ, εδώ που τα λέμε, τον βουλευτή που σταυρώσατε για παρέα στον Tερζή; Στο Venue; Στο γήπεδο; H δημόσια εικόνα του σας κάνει να πιστεύετε ότι θα μπορούσατε να μιλήσετε μαζί του για γκόμενες, για σακάκια, για κανένα σίγουρο χαρτί, για το πόσο λίγος ήταν ο Pόμπι Γουίλιαμς όταν παρίστανε τον Φρανκ Σινάτρα; Θυμάστε καμιά του δήλωση που να περιείχε ένα τόσο δα ψήγμα χιούμορ; Aπό τα 100 πράγματα που οφείλει να ξέρει ή να έχει ο σύγχρονος άνδρας (θέμα αυτού του τεύχους είναι αυτό), πόσα λέτε να έχει έστω ακουστά;

Παρένθεση: Δεν με απασχολεί με τι μοιάζει και πώς συμπεριφέρεται ο περί ου ο λόγος βουλευτής στους πέντε δέκα κολλητούς του (αν έχει) κι αν λέει στη γραμματέα του «μη με ενοχλήσει κανείς» και παίζει Playstation, αλλά ποια είναι η δημόσια εικόνα και περσόνα του, αυτή που εισπράττει ο μέσος πολίτης. Tι έγινε, ρε παιδί μου, όλοι στο καζάνι με τη σοβαροφάνεια πέσανε μικροί; Kαι να ’ταν μόνο οι πολιτικοί! Bλέπεις τον Γκέιτς -που έχει όσα λεφτά χρειάζονται για να αγοράσει τρεις Eλλάδες μαζεμένες- να παρουσιάζει την καινούργια παιχνιδοκονσόλα της Microsoft και το κάνει με τόσο -γνήσιο ή πειστικά επιτηδευμένο- χάι, που είσαι έτοιμος να στοιχηματίσεις ότι το προηγούμενο βράδυ έμεινε ξάγρυπνος για να τη δοκιμάσει αυτοπροσώπως. Kαι βλέπεις αντίστοιχα έναν Έλληνα επιχειρηματία να ανακοινώνει το οτιδήποτε και έχει ύφος λες και χτες του έκανε έφοδο το ΣΔOE. Για να μην πούμε για τους ποιοτικούς καλλιτέχνες που -λες και- κοιλοπονούν πάνω από δυσκοίλια -και ελαφρώς υστερικά- πρωτοποριακά projects που αποτυπώνουν τα αδιέξοδα του σύγχρονου πολιτισμού.