Ο Αντώνης Φραγκάκης έγινε παγκοσμίως γνωστός ως μοντέλο. Εκείνος εκεί ο κούκλος πάνω στη βέσπα με την Κλόντια Σίφερ δεν αρκέστηκε στην εύκολη πλην όμως εφήμερη επιτυχία. Έφυγε στο Παρίσι για να παρακολουθήσει μαθήματα ηθοποιίας στη Σχολή του Ανδρέα Βουτσινά, γύρισε, έπαιξε με την Όλια Λαζαρίδου στο θέατρο, δούλεψε με τη χορευτική ομάδα Οκτάνα, έκανε μια ταινία στο εξωτερικό το '93, επέστρεψε, ξανάφυγε, ξαναήρθε... Πιστεύω ότι ακόμα δεν έχει καταλήξει στο τι ακριβώς θα κάνει στη ζωή του, δεν πειράζει. Σημασία έχει ότι ο άνθρωπος που είχα γνωρίσει πριν από έξι χρόνια είναι ίδιος και απαράλλαχτος, εξίσου σεμνός, εξίσου όμορφος όσο περνούν τα χρόνια. Και ειλικρινής. Το γιατί φεύγει συνεχώς έχει να κάνει με τις πιθανότητες εξέλιξης στη χώρα μας. Ο κινηματογράφος τώρα μοιάζει να ανθεί, ενώ στην τηλεόραση προσπαθούσαν όλοι να τον πείσουν πόσο ιδανικές ήταν οι συνθήκες στη «Χαμένη Ανοιξη», κάτι που στην πράξη δεν αποδεικνύεται. Φέτος πρωταγωνιστεί στα «Δακρυσμένα Φεγγάρια» του Star: «... η τηλεόραση είναι ούτως ή άλλως συμβιβασμός, πρέπει να βγάλεις κάποια χρήματα. Περισσότερες πιθανότητες να πετύχουν στην τηλεόραση έχουν εκείνοι που δεν ασχολούνται σε βάθος με το αντικείμενο. Οι πολύ καλοί ηθοποιοί έχουν την ανάγκη μιας συγκεκριμένης διαδρομής που στην τηλεόραση δεν υπάρχει ο χρόνος να γίνει. Οι πιο θρασείς -με την καλή και με την κακή έννοια, που δεν έχουν ιδιαίτερες αναστολές...»
Τα «Δακρυσμένα Φεγγάρια» είναι ο λόγος για τον οποίο δεν γύρισε στην Αμερική αυτή τη φορά. «Όταν τους ανακοίνωσα ότι θα μείνω εδώ για τα γυρίσματα μιας σειράς, το πρώτο πράγμα που με ρώτησαν ήταν πόσοι τη σκηνοθετούν. Τους είπα "ένας". Μέχρι να το συνειδητοποιήσουν αυτό, τους λέω καπάκι ότι κάνουμε και κάθε μέρα γύρισμα και για έξι με οχτώ μήνες... Εκεί πια οι παύσεις έγιναν μακρύτερες. Οι ηθοποιοί μπορεί να έχουν τον χρόνο να ανασάνουν λίγο όταν δεν παίζουν σε κάποιες σκηνές. Ο σκηνοθέτης, όμως; Ο καημένος ο Δημήτρης αυτή τη στιγμή δεν προλαβαίνει να μαζέψει ενέργεια από τη μία μέρα γυρίσματος στην άλλη».
Είναι γνωστό επίσης ότι στην Ελλάδα δεν μπορεί να ζήσει κάποιος μόνο από τα λεφτά του θεάτρου, αν αποφασίσει να ασχοληθεί μόνο μ' αυτό. Ασε που στη χώρα μας πια είναι πιο πολλά τα θέατρα από τους θεατές. «Μια εξήγηση για μένα είναι πιθανόν ότι κάπου πρέπει να αφομοιωθούν όλα αυτά τα εκατοντάδες παιδιά που βγαίνουν από τις σχολές, έστω για να δουν στην πράξη τι είναι αυτό που σπούδασαν. Αυτό από μόνο του δεν είναι κακό, αφού δημιουργούνται θεατρικές ομάδες παιδιών με ιδέες. Το κακό είναι ότι δεν υπάρχει το κοινό γι' αυτό. Πόσοι είναι οι θεατές στην Ελλάδα;»
Στην Αμερική ο Αντώνης φτάνει και παρακολουθεί μαθήματα σ' ένα στούντιο. Οι συνθήκες πρωτόγνωρες, διαφορετικές από τις εγχώριες. «Έχεις να κάνεις ένα θεατρικό ή μια ταινία. Λες, λοιπόν, πρέπει να πάω όσο το δυνατόν πιο έτοιμος στις πρόβες -ο σκηνοθέτης ξεκινάει από το στήσιμο απευθείας, δεν θα ψάξει τον ρόλο μαζί σου.
Ζητάς στο στούντιο από κάποιον να σε βοηθήσει στη σκηνή που έχεις να δουλέψεις και μετά την παρουσιάζεις. Πήγα σ' αυτό το στούντιο για να μάθω. Ουσιαστικά βοηθάς έτοιμους ηθοποιούς για τον ρόλο τους και έτσι καλλιεργείσαι. Η δασκάλα μου Σόντρα ήταν ήδη καταξιωμένη. Μετά από κάποιο διάστημα σκέφτηκα να βγάλω και πράσινη κάρτα. Το βρήκα μπροστά μου, με την έννοια ότι με ζήτησαν για μια ταινία, έκανα τα δοκιμαστικά, με ήθελαν, αλλά όταν άκουσαν ότι δεν έχω πράσινη κάρτα με απέρριψαν. Κι αυτό γιατί τα Συνδικάτα Ηθοποιών λειτουργούν άψογα και προστατεύουν τους επαγγελματίες. Η ατμόσφαιρα πάντως είναι τελείως διαφορετική από αυτή που έχουμε συνηθίσει, ο επαγγελματισμός λειτουργεί σε υπέρτατο βαθμό. Δεν μπορώ καν να σου περιγράψω τι μου παρείχαν για μια σκηνή όπου απλώς θα στεκόμουν σε ένα πλάνο χωρίς καν να μιλάω. Είχα δικό μου άνθρωπο για τα ρούχα, το μακιγιάζ, τα φώτα. Επίσης υπάρχουν κομπάρσοι για ό,τι μα ό,τι βλέπεις, ακόμα κι ένα γρήγορο πέρασμα στον δρόμο, π.χ., με πλήθος, είναι όλο στημένο, ακόμα κι όσοι προλαβαίνεις να δεις και υπάρχουν σαν σκιές. Ε, αυτό δεν το φανταζόμουν!»
Αφού έβγαλε την κάρτα, βρήκε και τον απαραίτητο μάνατζερ. Όλα αυτά φέτος τον Ιανουάριο. «Με συμβούλεψε να έρθω διακοπές στην Ελλάδα τον Ιούνιο και όχι αργότερα. Ήρθα και την ώρα που ήμουν έτοιμος να φύγω μου έγινε η πρόταση για τη σειρά. Τώρα που μεγάλωσα και τα πράγματα σοβαρεύουν, πρέπει κι εγώ να αποφασίσω τι θα κάνω. Ίσως γι' αυτό και να έμεινα στην Ελλάδα, για να μετρήσω τις δυνατότητές μου εδώ».
Ποια είναι η κατάσταση άραγε εκεί στα ξένα; Ο Αντώνης πήρε φόρα και υπήρξε εξαιρετικά περιγραφικός σχετικά με την ήπειρο, όπου όλα γίνονται, μα τίποτα δεν υπόσχεται το «για πάντα».
«Το πιο αστείο, καταρχήν, είναι ότι στην Αμερική σε πρήζουν με την ηλικία -άμα έχεις δίπλωμα οδήγησης γέρασες! Οι ταινίες τους απευθύνονται σε παιδιά 15-16 ετών, που είναι το μεγαλύτερο αγοραστικό κοινό. Τον "Τιτανικό" αυτά τα πιτσιρίκια τον είδαν πέντε και έξι φορές.
Είναι φοβερό αυτό που συμβαίνει πλέον -μια ταινία πρέπει να έχει βγάλει τα λεφτά της μέσα στην πρώτη εβδομάδα προβολής. Υπάρχει αδιέξοδο -οι παραγωγοί κάνουν ταινίες επενδύοντας και όχι επειδή θέλουν κάτι να πουν. Το άγχος είναι αδιανόητο. Σε απολύουν για ψύλλου πήδημα και χωρίς εξήγηση. Ξυπνάς ένα πρωί και σου λένε, "ξέρετε, δεν θα σας χρειαστούμε άλλο" και πας σπίτι σου.
Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν δεν διατυπώνουν επιθυμίες, γιατί δεν υπάρχει ο χρόνος για επιθυμίες. Μιλάνε για εικονική πραγματικότητα... Αφού οι ίδιοι είναι το απόλυτο προϊόν αυτής της εικονικής πραγματικότητας. Ζουν με πράγματα κι επιθυμίες που επιβάλλονται από έναν τρόπο ζωής. Τι πρέπει να έχεις; Σπίτι, αυτοκίνητο, ασφάλεια. Τι πρέπει να τρως; Τι δίαιτα οφείλουμε να ακολουθήσουμε; Αυτήν. Η τέλεια προσομοίωση. Κάποιος είπε ότι η Αμερική είναι σαν τον τύπο που σε βίασε παιδάκι και σου πληρώνει την υποτροφία για το πανεπιστήμιο. Αυτοί πιστεύουν ότι είναι η χώρα του καλού, το κακό υπάρχει αλλού και εκείνοι βγαίνουν από τη δική τους πορεία για να βοηθήσουν. Κάπως έτσι βλέπουν και τον πόλεμο. Ότι αυτοί στέλνουν τα παιδιά τους να σκοτωθούν για να προσφέρουν στην αποκατάσταση του παγκόσμιου καλού. Πρέπει να παραδεχτούμε, όμως, ότι κάτι τέτοιο τους οδηγεί σταδιακά σε μια άλλη, καλή πλευρά. Σε μια αθωότητα που τους επιτρέπει αυτό τον τρόπο σκέψης.
Εμείς πάλι, οι αδέκαστοι κριτές, στη λευκή φυλή ανήκουμε, αυτή που κυριαρχεί κι εκμεταλλεύεται τον υπόλοιπο κόσμο. Παρά τις εκάστοτε δυσκολίες, λοιπόν, είμαστε πάντα από την πάνω πλευρά του πλανήτη.»
Η Νέα Υόρκη πάντως, συνεχίζει ο Aντώνης, είναι ένα άλλο πράγμα από την υπόλοιπη Αμερική, γιατί το 70% είναι ξένοι. Οι "New York Times" έβγαλαν μια σημαία που είχε επάνω οδηγίες χρήσεως για να καταλαβαίνουν οι ξένοι ποια πλευρά είναι πάνω και ποια κάτω. Οι μείξεις και η πολυπολιτισμικότητα δημιουργούν ένα έθνος, ενώ προϋπάρχει το κράτος. Να τονίσω ότι σε κάποια σημεία οι Aμερικάνοι είναι ειλικρινείς. Τις ενοχές του Βιετνάμ, φερ' ειπείν, τις βλέπεις απεικονισμένες σε διάφορες μορφές τέχνης. Οι Γάλλοι, που συμμάχησαν με τον Χίτλερ, κάνουν τους τρελούς, το Βισί δεν το ακουμπάνε. Οι Γερμανοί, αντίθετα, δίκασαν τον ναζισμό. Επίσης μπορεί να μην ενδιαφέρονται για την πολιτική, έχουν όμως κοινωνική συμπεριφορά. Ζηλεύω που αφιερώνουν χρόνο από την καθημερινότητά τους για έναν κοινωνικό σκοπό. Οι Έλληνες, που αναλύουν πολιτικά στο καφενείο με τις ώρες, τι πολιτική στάση έχουν στη ζωή τους; Που βλέπεις μόνιμα ένα χέρι έξω από το αυτοκίνητο να πετάει σκουπίδια; Μην το πάω πιο μακριά στην υπόθεση με τον Λαλιώτη και τον Μητσοτάκη, που ποτέ δεν θα μάθουμε τι έχει συμβεί στ' αλήθεια.
Ωστόσο, ο τρόπος σκέψης του Έλληνα είναι αντίστοιχος με αυτόν του Nεοϋορκέζου, γι' αυτό και κανένας Έλληνας που θα πάει στη Νέα Υόρκη δεν θα αισθανθεί περίεργα. Επίσης σε βοηθούν πολύ. Τον μάνατζέρ μου μου τον σύστησε ηθοποιός, ένας "αντίπαλος" δηλαδή. Τη γυναίκα τη γνώρισα επειδή ήταν γειτόνισσα του Ζιλ του φίλου μου. Της είπε στο ασανσέρ ότι ένας φίλος ψάχνει για δουλειά και μας κάλεσε για δείπνο για να μιλήσουμε. Λες ότι δεν έχεις πού να μείνεις και αμέσως κάποιος θα σου πει "έλα να μείνεις σπίτι μου για λίγο καιρό". Αυτό γλυκαίνει την κοινωνία και νομίζω ότι πλέον οι άνθρωποι σε όλες τις δυτικές χώρες νιώθουν την ανάγκη να γίνουν πιο ανθρώπινοι, να επαναπροσδιορίσουν τις αξίες.
Αυτό που μου έλειπε όταν έφθασα εκεί ήταν οι φίλοι και οι στιγμές σε μέρη που σε δένουν με την πόλη σου. Οι αναφορές. Και για να γνωρίσεις την πόλη, όπως και παντού, πρέπει να σε πάει βόλτες ο βέρος Νεοϋορκέζος και να είναι και φίλος. Μέχρι πρότινος αισθανόμουν σαν τουρίστας. Γενικά έχω αναστολές. Μ' αρέσουν και οι ευκολίες του τόπου μου. Δεν είμαι ματαιόδοξος, αλλά συχνά "χαλαρώνω" υπερβολικά. Κατηγορώ τον εαυτό μου ότι είναι κακομαθημένος με την έννοια ότι, ό,τι μου έχει συμβεί μέχρι τώρα έχει γίνει με σχετικά λίγες θυσίες από μέρους μου. Οι δυσκολίες υπάρχουν πάντα και συχνά τις συνειδητοποιούμε εκ των υστέρων, λειτουργούν πολύ εσωτερικά. Τελικά, όλοι ψυχανάλυση προσπαθούμε να κάνουμε. Να καταλάβεις, να καταλάβεις, να καταλάβεις και να ησυχάσεις κάποια στιγμή αν γίνεται. Όταν επεξεργάζομαι τις αναστολές μου, συνειδητοποιώ ότι τελικά πρόκειται για ψευτοντροπές. Βλέπω καμιά φορά σε ακροάσεις για το θέατρο ότι αντί να εστιάσω στο να κάνω όσο καλύτερα γίνεται αυτό που πρέπει, θέλω να δείξω και το ένα και το άλλο, δηλαδή πάω περισσότερο για να με συμπαθήσουν παρά γι' αυτό που με έχουν φωνάξει. Αυτό είναι που ονομάζω ανασφάλεια και ψευτοντροπή. Με ιντριγκάρουν οι άνθρωποι που έχουν βρει την ταυτότητά τους. Είναι πολύ εύκολο να γίνεις αυτό που οι άλλοι σου λένε να γίνεις. Είναι άραγε, όμως, και αυτό που θέλεις;
Τι νομίζω ότι κάνω καλά; Με παιδεύω καλά. Με παλεύω. Επίσης πιστεύω ότι είμαι καλός στις στενές μου σχέσεις, τουλάχιστον προσπαθώ πολύ. Θα το πει η άλλη πλευρά αυτό, αλλά έτσι νομίζω.
Εν κατακλείδι, στην Ελλάδα πάντα τα προηγούμενα βοηθούσαν τα επόμενα. Στη Νέα Υόρκη δεν υπήρχαν προηγούμενα και δεν είχα ιδέα ποια θα είναι τα επόμενα. Μου κόπηκαν τα πόδια όταν κατάλαβα πόσο δεδομένος είναι ο τρόπος κρίσης στην Αμερική. Όλοι οι ηθοποιοί βέβαια νομίζουμε ότι ο κάθε ρόλος είναι φτιαγμένος για εμάς... Όμως οι κρίσεις είναι τόσο δεδομένες... Όταν λένε, ψάχνουμε κάποιον "έτσι", εννοούν "έτσι", χωρίς να παρεκκλίνουν ούτε σπιθαμή από αυτό που έχουν στο μυαλό τους. Δεν ακούνε τίποτα, ρε παιδάκι μου. Αλλωστε το πρώτο πράγμα που μου είπαν όταν έφθασα και επαναλαμβάνουν συνέχεια είναι, "φτιάξε την προφορά σου". Πήγαινα να ανοίξω το στόμα μου και φρέναρα σκεπτόμενος αν εξέφερα σωστά τον λόγο».
