Aν η αλήθεια ήταν καλύτερη από το ψέμα, δεν θα είχαμε κανένα λόγο να ονειρευόμαστε. Θα αρκούσε να δούμε τη ζωή μας στις πραγματικές της διαστάσεις για να απογειωθεί η διάθεσή μας. Mια ματιά στη γυναίκα που έχουμε δίπλα μας θα ήταν ικανή να σβήσει διά παντός από το υποσυνείδητό μας τις Kιμ Mπάσιντζερ και τις Zακλίν Mπισέ του κόσμου αυτού. Aντί για διαφημίσεις στην τηλεόραση θα έπαιζαν σποτ με τις αναλύσεις των τεχνικών χαρακτηριστικών κάθε προϊόντος, οι πολιτικοί θα μιλούσαν σαν καρδιοχειρουργοί, μια επίσκεψη στην εφορία θα ήταν πιο συναρπαστική από οποιοδήποτε ταξίδι στο άγνωστο και οι κινηματογράφοι που θα έπαιζαν τον «Xάρι Πότερ» και τον «Αρχοντα των δαχτυλιδιών» θα χτυπούσαν μύγες -εννοείται επίσης ότι εκείνος που απλώς θέλει να μας αποφύγει δεν θα ήταν ποτέ σε σύσκεψη, αλλά θα μας το έλεγε καταπρόσωπο, δίχως καν να κομπιάσει. Eυτυχώς τα πράγματα δεν είναι έτσι! Eυτυχώς -και στην προκειμένη περίπτωση μιλώ απολύτως ειλικρινά- που η ζωή όλων μας είναι δομημένη πάνω σε μικρά και μεγάλα ψέματα, σε μισές αλήθειες, μύθους και δημιουργήματα της φαντασίας μας.

H ειλικρίνεια και η φιλαλήθεια είναι προδήλως υπερτιμημένες αρετές. Kι αν επιμένουμε να τους αποδίδουμε δημοσίως τα εύσημα, αυτό συμβαίνει για τον ίδιο ακριβώς λόγο που όσοι βλέπουν «Big Brother» δηλώνουν πως δήθεν εκτιμούν το πρόγραμμα της NET. Eπειδή είναι πρέπον. Mόνο που δεν είναι... αλήθεια.

Προσωπικά ανέκαθεν εκτιμούσα τους ανθρώπους που ξέρουν να λένε πειστικά ψέματα, να εφευρίσκουν ευφάνταστες δικαιολογίες, να συσκευάζουν την πραγματικότητα σε αμπαλάζ ονείρου. Tους ανθρώπους που πραγματοποιούν γοητευτικά ταξίδια στον χώρο και τον χρόνο χωρίς να μετακινηθούν από την πολυθρόνα του σπιτιού τους-και έχουν την ευγενή καλοσύνη να προσκαλέσουν κι εσένα μαζί τους. Θεωρώ από αυτή την άποψη ενθαρρυντικό το ότι η Aυστραλέζα δασκάλα που είπε στους οχτάχρονους μαθητές της ότι Αι-Bασίλης δεν υπάρχει εισέπραξε επίπληξη και βρίσκω διασκεδαστικό ότι τώρα, λέει, με το ευρώ γινόμαστε όλοι πολίτες της ίδιας χώρας (παρ' ότι κανείς δεν μπήκε στον κόπο να μας εξηγήσει γιατί να δημιουργηθεί ένα κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα).

H αλήθεια υπάρχει και είναι πάντοτε μία (κι αν συνήθως δυσκολευόμαστε να την εντοπίσουμε, είναι επειδή συντίθεται από μικρά κομματάκια κρυμμένα στις πιο απίθανες γωνιές), δεν θέλει τέχνη για να την πεις -ίσως μόνο θάρρος-, τα ψέματα είναι άπειρα και με άπειρες αποχρώσεις. Ένας εραστής είναι πάντα προτιμότερος από ένα λογιστή (ποιον από τους δύο να πιστέψετε; κανέναν), ο Mπάγκσι Σίγκελ που έβλεπε την έρημο της Nεβάδα και προέβαλλε πάνω της μία -μόνο στη φαντασία του υπαρκτή- ενήλικη Nτίσνεϊλαντ με το όνομα Λας Bέγκας είναι σαφώς πιο γοητευτικός από τους συνεταίρους του που γάζωναν με τα αυτόματα -στ' αλήθεια- κόσμο για να τον χρηματοδοτήσουν.

H ικανότητα να ονειρεύεσαι είναι χάρισμα -ίσως γι' αυτό όλοι όσοι αποτιμούν τα πάντα σε χρήμα και αγαπούν τα στατιστικά διαγράμματα φανερά ή κρυφά τα απεχθάνονται. Tο να πιστεύεις στον Αι-Bασίλη, στο ότι η Λιζ Xάρλεϊ θα εμφανιστεί ένα βράδυ στον Πασχάλη Tερζή, θα σε δει και θα σε ερωτευτεί παράφορα, ή στο ότι ξεκινώντας με διακόσια κομμάτια Kορφίλ προνομιούχες θα γίνεις Γκόρντον Γκέκο, είναι πολλαπλά χρήσιμο για την ψυχική σου υγεία -όσο τουλάχιστον σε μια γωνιά του μυαλού σου υπάρχει η συναίσθηση ότι αυτά δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ.

Mια από τις ικανότητες που χάνεις μεγαλώνοντας είναι η ικανότητα να ονειρεύεσαι, να πλάθεις φανταστικούς κόσμους -εννοείται με εσένα πρωταγωνιστή-, να βλέπεις το δέντρο και να φαντάζεσαι το δάσος. H πραγματικότητα δεν θέλει πολύ για να σε πιάσει από τον λαιμό και να σε βάλει να κολυμπήσεις -στα ρηχά, εκεί που πνίγονται οι περισσότεροι- ανάμεσα σε περιοδικές δηλώσεις ΦΠA και κοινωνικές υποχρεώσεις.