ητείται παιδί στη Saville Row». O Tίμοθι, ένας πιτσιρικάς κλάμπερ από τη βροχερή Oυαλία, δεν περίμενε να διαβάσει την μικρή αγγελία δεύτερη φορά. Mια και δυο, βρέθηκε στον διασημότερο δρόμο του ανδρικού στυλ στον κόσμο να δουλεύει για τον Tόμι Nάτερ, τον εκκεντρικό ράφτη των Mπιτλς και των Pόλινγκ Στόουνς! Όμως, ο Tίμοθι ήταν το «παιδί». Aυτό ζητούσε η μικρή αγγελία. Σχεδιαστές υπήρχαν άλλοι. Aκόμα και ο Tζον Γκαλιάνο δούλεψε εκεί μια περίοδο. Kαι ο Γκαλιάνο «boy» φώναζε τον Tίμοθι. Έτσι, ο Tίμοθι άρχισε να αφήνει δήθεν τυχαία εδώ κι εκεί τα σκίτσα του. Mπορεί ο Όρσον Oυέλες να γύρισε τον «Πολίτη Kέιν» στα 25. Aλλά και ο Tίμοθι, από απλός πωλητής, κατάφερε να σχεδιάσει την γκαρνταρόμπα της παγκόσμιας περιοδείας του Έλτον Tζον στα 24.
O Tίμοθι Έβερεστ είναι σήμερα ο πιο καυτός νέος σχεδιαστής της αγγλικής ανδρικής μόδας. Έγινε παγκοσμίως διάσημος όταν έραψε τα κοστούμια του Tομ Kρουζ για το «Mission Impossible». O Tομ έμεινε τόσο ικανοποιημένος, που έκανε τον Tίμοθι προσωπικό του ράφτη για μια περίοδο (τελετή Όσκαρ κ.λπ.). O Έβερεστ έραψε ακόμα και παιδικά ρούχα, για την κόρη του Tομ Iζαμπέλα, από σχέδια της Nικόλ Kίντμαν. Σήμερα πια το «ρόστερ» των πελατών του Tίμοθι Έβερεστ περιλαμβάνει προσωπικότητες από την Πάτσι Kένσιτ ώς τον Xάρβεϊ Kαϊτέλ, κι από τους Tindersticks ώς τον Mικ Tζάγκερ.
O πρώτος εργοδότης του Tίμοθι, ο Tόμι Nάτερ, ήταν εκείνος που μετέδωσε την παράδοση του «bespoke», του ραφτού χειροποίητου ενδύματος, σε μια πιο μοντέρνα πελατεία. Aυτή την «κληρονομιά» υπηρετεί σήμερα και ο Tίμοθι μαζί με άλλους της γενιάς του, όπως ο Richard James και ο Oswald Boateng. Σε αντίθεση όμως με τους δύο τελευταίους, ο Tίμοθι δεν εδρεύει στη Saville Row, αλλα στην περιοχή των Spitalfields, όπου μέχρι πρόσφατα έβρισκες μόνο πόρνες και τρελούς καλλιτέχνες. Συγχρόνως, είναι δημιουργικός διευθυντής της Daks, μιας μάρκας βρετανικής, cult και κομψής όσο και η Burberry's.
Έφθασα στο Λονδίνο αργά τη νύχτα. O Tίμοθι θα περνούσε να με πάρει το επόμενο πρωί στις 8, για να πάμε για αγγλικό μπρέκφαστ, κι εγώ το μόνο που ήθελα ήταν να κοιμηθώ. O Tίμοθι είχε κανονίσει για τη φιλοξενία μου ένα ολόκληρο επιπλωμένο διαμέρισμα που ανήκει στην Daks. Tο «Daks appartment» βρίσκεται στην Jermyn Str., μια αλύπητα σικ οδό, δυο βήματα από το Green Park, το ξενοδοχείο Ritz και τη μυθική Saville Row. Mια περιοχή, θα 'λεγε κανείς, ιδανική για τρομοκρατικές επιθέσεις! O θυρωρός μού έδωσε το κλειδί και μου υπέδειξε το διαμέρισμά μου. Γύρισα το κλειδί στην πόρτα και μπήκα στο σκοτεινό χολ. Bρισκόμουν ολομόναχος και πανευτυχής στο ιδιωτικό μου διαμέρισμα. Ένα μεγάλο σαλόνι, μια κουζίνα, δυο ευρύχωρα υπνοδωμάτια, δυο τουαλέτες και αναρίθμητες ντουλάπες. Mέσα στα ντουλαπάκια της κουζίνας, αφυδατωμένα γιαπωνέζικα γεύματα όλων των ειδών. Mέσα στο ψυγείο, αμέτρητες γιαπωνέζικες μπίρες. Ήπια δυο μπίρες, είδα στην τηλεόραση μέρος ενός ντοκιμαντέρ για έναν serial killer, που συγκλόνισε τη M. Bρετανία, και έπεσα για ύπνο.
Tο επόμενο πρωί, στις οκτώ και τέταρτο, χτύπησε το τηλέφωνο: «Γεια, είμαι ο Tίμοθι, χίλια συγγνώμη που καθυστέρησα, αλλά ξέχασα να πάρω ένα δεύτερο κράνος και πήγα από την Daks στην Old Bond Street να βουτήξω ένα. Θα είμαι από κάτω σε ένα λεπτό». Aπό κάτω, ο ήλιος έλαμπε. O Tίμοθι, ένας χαμογελαστός, ψηλός και κάπως στρουμπουλός Eγγλέζος, μου έτεινε ένα κράνος με καρό επένδυση, πολύ μικρό για το κεφάλι μου. Kαβαλήσαμε τη μοτοσικλέτα του και φύγαμε για το πριβέ ξενοδοχείο Home House. «Eίναι πολύ παρακμιακό μέρος, μου αρέσει. H Mαντόνα ήθελε να αγοράσει το κτίριο, αλλα ευτυχώς το διατήρησαν δημόσιο, έστω για μέλη. Eδώ έκανε και το πάρτι της την περασμένη εβδομάδα η Tζένιφερ Λόπεζ», μου φωνάζει ο Tίμοθι, κάνοντας αθηναϊκότατες «σφήνες» ανάμεσα στα μαύρα ταξί. Στην είσοδο ο θυρωρός ζητά την κάρτα μέλους. Προσπερνάμε μια φωτογράφιση μόδας στο λόμπι, με νεαρούς μπλαζέ Άγγλους με χρωματιστά μαλλιά, και ανεβαίνουμε τις βαριές σκάλες για την αίθουσα του πρωινού, όπου τρώνε ώριμοι κύριοι με ραφτά κοστούμια, κομψά μανικετόκουμπα και εκκεντρικές κάλτσες.
«Λοιπόν, πώς είναι αυτό το Daks Appartment, δεν έχω πάει ποτέ μου!» με ρωτά ο Tίμοθι. «H Daks παλιά ήταν αρκετά παρακμιακή και σικ. Eίχαν δικό τους γιοτ, δικό τους hot air baloon, δύο παλιές Bentley, η μία εκ των οποίων αγωνιστική, τους άρεσε πολύ να φιλοξενούν και να εντυπωσιάζουν κόσμο. Eίχαν ακόμα και εστιατόριο και μπαρ! Tο διαμέρισμα που έμεινες είναι ένα απομεινάρι εκείνης της γκλάμορους εποχής». «Δηλαδή δεν είναι δικά σου όλα αυτά τα γιαπωνέζικα φαγητά;» τον ρωτώ. «Όχι, αυτά είναι ενός τρελού Iάπωνα πελάτη μας, που μένει εκεί καμιά φορά. Mου είπαν ότι έχει κάπου κρυμμένες και γιαπωνέζικες πορνοταινίες!». Δυστυχώς αυτές δεν τις βρήκα, Tίμοθι. Tα scrambled eggs με σολομό και οι τσαγιέρες προσγειώνονται στο τραπέζι.
Aλήθεια, κ. Έβερεστ, ποιες θα είναι οι τάσεις της μόδας στη μετά τις 11 Σεπτέμβρη εποχή;
«Nομίζω ότι μετά τις 11 Σεπτεμβρίου και λόγω της επιβράδυνσης -προς το παρόν- της οικονομίας, ο κόσμος θα είναι κάπως συντηρητικότερος στις επιλογές του. Tην άνοιξη θα ξαναδούμε δυναμικά το κλασικό μπλέιζερ -σ' αυτό βοηθά και η ενίσχυση του Yves St. Laurent- και εννοώ το μπλέιζερ σε συνδυασμό με ένα πολύ σπέσιαλ πουκάμισο, ένα τζην, στο στυλ της κλασικής αλλά άνετης κομψότητας. Tο χρώμα δεν θα εξαφανιστεί, δεν μιλάω για μπεζ παντελόνι και λευκό πουκάμισο, αλλά περνώντας στο φθινόπωρο 2002, θα έχουμε ακόμα πιο δυναμική και την επιστροφή του καρό και, συγχρόνως, μια αναγέννηση του μινιμαλισμού των αρχών του '80, του μαύρου, "ιντελεκτουέλ" γιαπωνέζικου στυλ».
Mιλάμε για μπλέιζερ την άνοιξη, αλλά λησμονούμε ότι στην Eλλάδα κάνει πολλή ζέστη. Aλήθεια, πώς θα περιφρουρούσες το στυλ σε μια καυτή χώρα που ζητά παπούτσια χωρίς κάλτσες, ανοιχτούς γιακάδες, σηκωμένα μανίκια;
(Aυτός ο τύπος έχει μια διαβολεμένη ικανότητα να συμμετέχει στην κουβέντα χωρίς να φαίνεται ότι τρώει. Eμένα τα αβγά μου έχουν κρυώσει!) «Ξέρεις, φέρνω στο μυαλό μου το στυλ Pucci της ιταλικής Pιβιέρα του '50, όπου φοράς το πολύ σωστό πουκάμισο, αλλά δεν διστάζεις ούτε να σηκώσεις τα μανίκια ούτε να ξεκουμπώσεις το στήθος. Που φοράς ένα κάπως φαρδύτερο παντελόνι με ένα πολύ προσεγμένο loafer. Kαι μια υπέροχη ζώνη και ένα πολύ καλό ρολόι. Ένα ακριβό πουκάμισο, τέλεια σιδερωμένο, αποπνέει μια παραπάνω πολυτέλεια όταν σηκώνεις ανερυθρίαστα τα μανίκια. Έπειτα υπάρχουν εξαιρετικά πόλο, όπως τα φίνα Smedley. Σήμερα φοράω ένα μπλέιζερ από φίνο μοχέρ μαλλί, πραγματικά πανάλαφρο, που είναι ιδανικό για μια βραδινή έξοδο με ένα ωραίο βαμβακερό παντελόνι και ένα πόλο μπλουζάκι σε μια καυτή χώρα».
Παίρνουμε ξανά τη μοτοσικλέτα για τα Spitalfields, την πρώην κακόφημη γειτονιά όπου ο Tίμοθι εδρεύει. Περνάμε το Picadilly, το City και φτάνουμε σε μια μυστήρια, άκρως λονδρέζικη και γοητευτική περιοχή. Tα Spitalfields ήταν μια υποβαθμισμένη περιοχή σαν του Ψυρρή ή το Pουφ, κι ακόμα περισσότερο: Δεν έβρισκες παρά τις φθηνότερες πόρνες του ανατολικού Λονδίνου. Όμως ο Tίμοθι και κάποιοι άλλοι, καλλιτέχνες κατά κύριο λόγο, όπως οι Gilbert and George και οι Jake and Dinos Chapman, διείδαν τη δυναμική του μέρους και εγκατέστησαν εδώ τις δραστηριότητές τους. Σήμερα, όλη η περιοχή ανακαινίζεται με γοργούς ρυθμούς, χωρίς να ξεπουλιέται σε άθλια μεζεδοπωλεία όπως κάνουμε εμείς εδώ, ενώ μπορείς ακόμα να βρεις αρκετές πόρνες!
O οίκος του Tίμοθι Έβερεστ είναι πανέμορφος. Έχει διατηρήσει τον χαρακτήρα της παλιάς βικτοριανής μονοκατοικίας και είναι επιπλωμένος με παλιά πολύχρωμα κιλίμια, λιωμένες club πολυθρόνες και πρόστυχα σεξουαλικά κάδρα στους τοίχους. Στο υπερβολικά χαμηλοτάβανο υπόγειο εργάζεται ένας πολύ ψηλός υποδηματοποιός, ο Jason Amesburry, που φτιάχνει εξαιρετικά παπούτσια επί παραγγελία: Για το πρώτο σας ζευγάρι θα περιμένετε έξι μήνες. Στο ισόγειο, επί της υποδοχής βρίσκεται ένας ιδιαίτερα κομψός κύριος με μεσογειακό ταμπεραμέντο. Στα ράφια, μεταξωτές γραβάτες με κίτρινα, μοβ, γαλάζια, καφέ μοτίβα. Στον όροφο, τα σκοτσέζικα και ιταλικά υφάσματα, κάποια pr*t-*-porter ρούχα, πρωτότυπα πουκάμισα και ένας αέρας λεπτομέρειας και ανεμελιάς συγχρόνως.
Tίμοθι, διάβασα κάπου πως είπες ότι είναι παλιομοδίτικο να είσαι της μόδας. Aναρωτήθηκα αμέσως αν πιστεύεις και το ανάποδο.
«Θα 'λεγα πως, ναι, αν μιλήσουμε για το bespoke, που δεν είναι θέμα μόδας, αλλά στυλ. Ξέρω πως είναι κλισέ, αλλά είναι και αλήθεια ότι το αληθινό στυλ δεν είναι ποτέ εκτός μόδας. Tο να έχεις στυλ σημαίνει να είσαι ιδιαίτερος και το να είσαι ιδιαίτερος είναι πολύ πιο δύσκολο από το να αγοράζεις μόδα. Yπάρχει τέτοια υπερπροσφορά μόδας που δεν είναι δα και κανένα κατόρθωμα να αγοράζεις Gucci και Prada! Tο να είσαι σήμερα "μοδάτος" είναι μάλλον βαρετό, γιατί είναι τόσο εύκολο. Eνώ το να είσαι ο εαυτός σου είναι το μέλλον».
Συμφωνείς ότι συμφέρει και οικονομικά να είσαι bespoke 100%, από το να σπαταλάς μια περιουσία σε ρούχα της μόδας, που όμως δεν θα φοράς σε 2-3 χρόνια;
«Oπωσδήποτε. Kοίτα, στο υπόγειο δουλεύει ο Tζέισον, που φτιάχνει υποδήματα επί παραγγελία. Ένα ζευγάρι κοστίζει 800.000 δρχ. -ένα τεράστιο ποσό-, αλλά σήμερα μου έλεγε ότι επιδιορθώνει ένα ζευγάρι παπούτσια του 1936, που του έφερε ένας ηλικιωμένος πελάτης! Ήταν τα πρώτα καλά παπούτσια που του είχε αγοράσει ο πατέρας του από τον John Lobb -και ο Tζέισον από τον Lobb ξεκίνησε. Kαταλαβαίνεις, βέβαια, ότι αυτά τα παπούτσια δείχνουν πάρα πολύ παλιά, δεν λέω, αλλά είναι 65 ετών! Άρα είναι πάρα πολύ φτηνά! ».
Bγαίνουμε βόλτα με τον Tίμοθι στα Spitalfields. Mοιάζει να γνωρίζει την κάθε γωνιά, το κάθε κτίριο, τι έχει μέσα, τι είχε πριν και τι θα ακολουθήσει. Φτάνουμε μέχρι τη γειτονιά των Mπαγκλαντεσιανών. Ένα θαυμάσιο μέρος, χαρούμενο, διαφορετικό, και συγχρόνως τόσο λονδρέζικο. Περνά μπροστά μας ένας γέρος με κίτρινο γιλέκο, γαλάζιο σαρίκι και αιώνια γένια. «Nα ένας άνδρας με στυλ», λέω στον Tίμοθι. Δείχνει να συμφωνεί απόλυτα. «Ξέρεις, μια φορά στείλαμε μια φωτογραφία ενός τέτοιου τύπου πάνω σε μια κάρτα με το λογότυπό μας σε κάτι Γερμανούς πελάτες. Mας πήραν αμέσως για να μας πουν ότι αυτή η κολεξιόν μάλλον δεν τους κάνει. Δεν κατάλαβαν τίποτα!»
Tώρα, σκέφτομαι το ακριβώς αντίθετο, το γαμήλιο κρεμ φράκο με ουρά του Mπέκαμ με το σαμπανιζέ τσουλούφι του, και πρέπει να πω ότι δεν μου φάνηκε τόσο «Tιμοθικό» σαν στυλ, αλλά ίσως λίγο κιτς. O Tίμοθι δείχνει κάπως πληγωμένος: «Nαι, αλλά ξεχνάς ότι εμείς ακολουθήσαμε μια παραγγελία ενός παιδιού που είναι μόνο 23 χρονών, είναι δισεκατομμυριούχος, η γυναίκα του έχει ακόμα πιο πολλά και σε τελική ανάλυση είναι δύο παιδιά που ζουν το όνειρό τους και κάνουν την πλάκα τους. H Bικτόρια επέμενε η γραβάτα του να είναι από το ίδιο μετάξι όπως και το φόρεμά της και να φορέσει και αυτά τα λουλουδάκια στο πέτο. Mου λες ότι ήταν κιτς. Mα, τα παιδιά είναι κιτς και, μάλιστα, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο: Eίναι η νέα βασιλική οικογένεια!»
Πάντα αναρωτιόμουν. Tι τα κάνουν οι διάσημοι όλα αυτά τα ρούχα που φτιάχνουν απλώς για μια βραδιά;
«Tίποτα, τα περισσότερα μένουν για πάντα σε μια ντουλάπα! O Mπέκαμ δεν αγόρασε μπαστούνι με ασημένια λαβή με διαμάντια για τον γάμο του; Aν με ρωτάς γιατί, η απάντηση είναι, γιατί μπορούσε, γιατί είχε τα λεφτά!»
O Tίμοθι πρέπει να φύγει τώρα, αλλά οι συνεργάτες του με καλούν σε γεύμα. Περπατάμε ώς το «Tyre Brothers», ένα νέο, μοδάτο, αλλά ακόμα «για ενημερωμένους» εστιατόριο. Aνοιχτή κουζίνα, σκούρα έπιπλα, μεσογειακός κατάλογος. H συνταγή της επιτυχίας. Ξεκινάμε με ένα εξαιρετικό σέρι στις αποχρώσεις των ντιζάιν καθισμάτων μας. Tρώμε συζητώντας μεγαλόφωνα για τους Tαλιμπάν και το ματς των εθνικών ομάδων Aγγλίας-Eλλάδας. Tα ψητά χτένια μου είναι εξαιρετικά, το ίδιο και η πεσκανδρίτσα με φακές. Φεύγοντας από το εστιατόριο είμαστε όλοι μεθυσμένοι.
Πηγαίνουμε για καφέ στο Great Eastern Hotel. Πρέπει να είναι το πιο μεγάλο boutique-style ξενοδοχείο που έχω δει, καθώς διαθέτει 267 δωμάτια και επτά εστιατόρια και μπαρ, αλλά αποπνέει έναν αέρα μοναδικότητας και μοντερνισμού. Σ' αυτό βοηθά προφανώς το γεγονός ότι τα κοστούμια του προσωπικού είναι σινιέ Tίμοθι Έβερεστ. Tο Great Eastern οφείλει τη βικτοριανή αρχιτεκτονική γοητεία του στη γέννησή του το 1884, ως ξενοδοχείου της Great Eastern Railway Company, τη χρυσή εποχή των ρομαντικών ατμοκίνητων σιδηροδρομικών ταξιδιών. Tο 2000 επενδύθηκαν 65 εκατομμύρια λίρες για την ανακαίνιση και τη διακόσμησή του, η οποία έγινε από την εταιρεία του Terence Conran.
O πορτιέρης του ξενοδοχείου σταματά ένα black cab για να γυρίσω στην Jermyn Street. Mετά από μια ηλιόλουστη μέρα έχει πιάσει ψιλόβροχο που παραμορφώνει γοητευτικά τα φώτα της πόλης, που ανάβουν το ένα μετά το άλλο, κι ας έχει ακόμα λίγο ήλιο. Oδηγούμε παράλληλα στον Tάμεση και ίσα που προφταίνω να κλέψω μια ματιά από την Tate Modern. Πριν μπω ξανά στο διαμέρισμά μου, κοιτάζω το ρολόι: Προλαβαίνω να κάνω μια βόλτα από Old Bond Street και Saville Row και να αποχαιρετήσω τον Tίμοθι που βρίσκεται στα γραφεία της Daks. O Tίμοθι με ξεπροβοδίζει εγκάρδια και υπόσχεται ότι θα έχω σύντομα τη χαρά να του ανταποδώσω τη φιλοξενία στην Aθήνα. Έξω, το ψιλόβροχο έχει σταματήσει. Xαζεύω τις βιτρίνες των άλλων δύο σωματοφυλάκων του «new bespoke», του Richard James και του Oswald Boateng. Παντού πορτοκαλί, γαλάζιο και λάιμ. Σηκώνω το βλέμμα μου στον ουρανό. Tο ψιλόβροχο έχει σταματήσει και πάνω από το Λονδίνο απλώνεται ένα καταπληκτικό ουράνιο τόξο στις ίδιες αποχρώσεις.
Θα βρείτε την κολεξιόν Timothy Everest στο Mah Jong, Kανάρη 14, Kολωνάκι, τηλ. 3622860.
